ව්‍යසන කළමනාකරණය

විකිපීඩියා, නිදහස් විශ්වකෝෂය වෙතින්
වෙත පනින්න: සංචලනය, සොයන්න
"Disaster Relief" මෙතැනට යළියොමුවෙයි. an episode of The West Wing TV series සඳහා, Disaster Relief (The West Wing) බලන්න.

ව්‍යසන කළමනාකරණය යනු ව්‍යසන හා සම්බන්ධ අවිනිශ්චිතතාව සැලසුම් සහගත ලෙස ප්‍රවේශය වන ක්‍රමයකි. මෙහිදී අනුපිළිවෙලට සැකසුනු මානව ක්‍රියාකාරකම් යොදාගනී. එම ක්‍රියාකාරකම් සදහා ව්‍යසන කළමනාකරණයට යෙදා ගන්නා ව්‍යසන නිර්ණය කිරිමේ ක්‍රමය කළමනාකරණ සම්පත් භාවිතයෙන් අවම කිරිම අඩංගු වේ.

මෙහි උපායන් වශයෙන් ව්‍යසන වෙනත් පාර්ශවයකට පැවරීම, මගහැරීම එහි අහිතකර බලපෑම් අවම කිරීම හා සමහරක් ව්‍යසනයන්ට් මුහුණ දී එහි බලපෑම් සියල්ල හෝ කිහිපයක් බාරගැනීම කළ හැකිය.

සාම්ප්‍රදායික ව්‍යසන කළමනාකරණයේදි භෞතික හා නෛතික බලපෑම් පමණක් සලකයි. ආර්ථික ව්‍යසන කළමනාකරණයේදි මුල්‍ය මෙවලම් භාවිතයේ හැසිරවිය හැකි ව්‍යසන සලකයි.

ව්‍යසනය කළමණාකරණයේ අරමුණ කල්තියා සැලසුම් කරගත් අවදානම් සාමජයේ සම්මත මට්ටම දක්වා ගෙන ඒමයි. මෙම අවදානම් වලට පාරිසරික, තාක්ෂණික, මානව සංවිධානවල හා දේශපාලනික බලපෑම් ඇතුළත් වේ.

වැඩිදුර විස්තරයක්

ව්‍යසන කළමනාකරණයේදී අවදානම් එක්තරා අනුපිළිවලකට විසඳයි. වැඩි අලාභයක් ඇතිවිමේ සම්භාවිතාව හා වැඩි අවදානම් පළමුවත් සුළු අලාභයක් ඇති විමට සම්භාවිතාව හා අඩු අවදානම් ඉන්පසුවත් තොරා ගනී. කෙසේ වෙතත් ප්‍රයෝගිකවශයෙන් මෙය පහසු නොවේ. එමෙන්ම විශාල පාඩුවක් නමුත් අඩු සම්භාවිතාවයක් ඇති අවදානම් හා සුළු පාඩුවක් නමුත් වැඩි සම්භාවිතාවක් ඇති අවදානම් සමබරව පාලනය අවශ්‍ය වේ. නමුත් මෙම දෙවර්ගයම වැරදියට හැසිරවීම බොහෝ විට සිදු වේ.

අස්පෘෂ්‍ය (Intangible) ව්‍යසන කළමනාකරණය නව වර්ගයේ අවදානම් හදුනාගනි. සම්භාවිතාව 122% වු ව්‍යසන ආයතනයේ ඇති අවදානම හදුනාගැනිමේ දුර්වලතාවන් නිසා මගහැරේ. අඩු දැනුමක් ඇතත් යොදාගත් විට බාහිරව දැකිය හැකි ව්‍යසනයන් පමණක් ඔවුන් සලකයි. මෙම ක්‍රමයෙන් හදුනාගන්නා අවදානම් ලෙස පහත උදාහරණ දැක්විය හැකිය.

සම්බන්ධතාවයන්ගේ අවදානම - ඵල රහික සම්බන්ධතාවයන් ඇතිවීම

කාර්යාවලියක නිරත විමේ අවදානම - ඵල රහිත මෙහෙයුම් ක්‍රියාපටිපාටිය අනුගමනය

මෙම ව්‍යසනයන්ට් සේවකයන්ගේ ඵලදායිතාව අඩු කිරිමටත් පිරිවැය,ඵලදායිතාව, ලාභදායිතාව, රාජකාරිය, ගුණවත් භාවය, කීර්තිය ආදිය අඩුකරයි. අස්පෘෂ්‍ය ව්‍යසනය කළමනාකරණය මගින් අවදානම ක්ෂණිකව හදුනාගෙන පිළියම් යෙදීම සිදු කරයි.

ව්‍යසනය කළමනාකරණයේදී සම්පත් වෙන්කර ගැනීමේ අපහසුතාවය ඇතිවේ. එනම් එම සම්පත්වල භාවිතයෙන් කළ හැකි වෙනත් කර්තව්‍යයන් හා එමගින් ලැබෙන ලාභ ගණනය කිරීමේ ආදිය ව්‍යසනය කළමනාකරණයේදී ඒ සඳහා වැයවන වියදම අවම කර, අවදානම අඩු කිරීමට හේතු වේ.


ව්‍යසනයන් වැලැක්වීම[සංස්කරණය]

මෙහිදි අලාභයක් සිදුවිම එය පිලිගෙන විදදරාගැනීම සිදුවිය යුතුය. එය ස්වයං රක්ෂණයන් වැනිය. මෙය කුඩා පාඩුන් සදහා කල හැක. නම් එම ආපදාවන්ට රක්ෂණය කිරිමට වැයවන මුදල පාඩුවට වඩා විශාල වන අවස්ථාවන්දීය.

සෑම ව්‍යසනයක්ම ඉහත ලෙස වැලැක්වීම හෝ වෙන පාර්ශවයකට පැවරීම සිදු නොවිම පාඩුව විදිමට සිදුවේ. මෙහිදි යුද්ධය වැනි රක්ෂණය කිරිම අධික මුදලක් වැයවන ව්‍යසනය අයත් වේ. යුද්ධයක් නොමැති ප්‍රදේශයක යුද්ධයක් ඇතිවුවහොත් කියා රක්ෂනයක් සියල්ල සිදු නොකරයි.


මෙලෙස සමහරක් විට ව්‍යසන රක්ෂණය කිරිමට වැයවන මුදල ආයතනයේ අරමුණු කරා යාමට බාධාවක් විය හැක. ව්‍යසන පැවරීම යනු ගිවිසුම් හෝ හේජින් ( hedging ) මගින් වෙනත් පාර්ශවයකට ව්‍යසන පැවරීමයි. (උදා- රක්ෂණය) ගිවිසුමේදි රක්ෂණ වාරිකයකින් තොරව පැවරිම කල හැක. කොන්ත්‍රාත්කරැවන්, කොන්ත්‍රාත්තුවේ වගකිම අනෙක් කොන්ත්‍රාත්කරැවන්ට ඉහත පරිදි රක්ෂණය කරයි. ව්‍යසනයක් විචල්‍ය වන විට හෙන්ජි මගින් පැවරීමට දැකිය හැක. ව්‍යසනය කලමාණාකරණය විවිධ අංශ වලට විසරේ. ව්‍යසන වැලැක්විමේදි එම පාඩුව ආයතනය හෝ එහි සාමාජිකයන් අතර බෙදේ. සාම්ප්‍රදායික රක්ෂණ ක්‍රමයේ ආයතනයේ සාමාජිකයින් අතර වාරික බෙදිය නොහැක. නමුත් පාඩුව සියල්ල දරාගනී.


ව්‍යසනය ප්‍රතිකර්ම (Betenile)[සංස්කරණය]

ව්‍යසනය හදුනාගත් විට එය කළමණාකරණයට ගන්නා පියවර පහත 4 ක් එකකට අයත් වේ

මගහැරීම
අවම කිරීම
ධාරණය (ව්‍යසනයන්ට මුහුණදීම)
වෙනත් පාර්ශවයට පැවරීම (රක්ෂණය)

මෙම ක්‍රම පරිපුර්ණයට ක්‍රියාත්මක කිරීම කල නොහැක. ව්‍යසන කළමණාකරණයේදි ආයතනය විසින් අනුමත නොකරන හුවමාරැ ක්‍රම ඉහත ක්‍රම වල අඩංගු විය හැක.

Us Department of Defense. Defense Acquisition විශ්වවිද්‍යාලය විසින් ACAT (Avoidance – වැලැක්වීම Control - පාලනය Accept - භාරගැනීම transfer - පවරා දීම ) නමින් හත ප්‍රභේද නම් කර ඇත. මෙම ACAT ක්‍රමයේ මිලදි ගැනිම් සදහා ඇමෙරිකාවේ ආරක්ෂන අංශයේ මිල ගණන් යොදාගන්නා ක්‍රමයකි. එහි ආපදා කළමණාකරණය සම්බන්ධ දත්ත තිරණය ගැනිම් හ සැලසුම් වල උන්නතියට යොදා ගනී.

ව්‍යසන වැලැක්විම ව්‍යසනයක් වියහැකි ක්‍රියා නොකර සිටිමයි. උදාහරණයක් ලෙස ගුවන් යානය පැහැරගනී යන බිය නිසා ගුවන් යානයක ගමන් නොකිරිම දැක්විය හැක. මෙම අවදානම් සහගත ක්‍රියා නොකර සිටිම ව්‍යසන සියල්ලන් වැලැක්විය හැකි ක්‍රමයකි. නමුත් අවදානමක් ගැනීම තුලින් ලබගත හැකි ලාභය නැතිවේ. (උදා- ව්‍යපාර කඩාවැටේ යන බියෙන් ව්‍යාපාර ආරම්භ නොකලහොත් ලාභ ලැබිමේ හැකියාව නැතිවේ.)

අවදානම් අවම කිරීම

අවාදානම අඩු කිරිමේ ක්‍රම හෝ එමගින් සිදුවන පාඩුව අවම කිරිමේ ක්‍රමයයි. උදා - දිය ඉසිමේ උපකරණ ( Sprinklor ) සවිකර ගින්නකින් ඇතිවය හැකි හානිය අවම කිරිම මෙම ජලය නිසා වෙන හානිය ඊට වඩා වැඩිවිය හැකි නිසා සුදුසු ක්‍රමයක් නොව melon ගිනි නිවන උපකරණ භාවිතා කල හැකි වුවත් ඒවා මිල අධික නිසා අනුමත කිරිමට අපහසුය.

නව මෘදුකාගං නිපදවීම පියවරයන් වශයෙන් සිදුවේ. එවිට වෙනස්කම් සිදුකිරිම පහසුය. අතීතයේ මෘදුකාංගය සම්පුර්ණ කර පාරිභෝගිකයාට දුන් විට අවශ්‍ය වෙනස්කම් මුල සිට කිරීම ඉතා මිල අධික විය. වෙනත් පාර්ශවයකට වැඩ බාරදීම තවත් ක්‍රමයකි. ආයතනයෙන් එම වැඩ බාරගන්නා පාර්ශවයට මෙම අවදානම් කලමනාකරණයට පලපුරැද්ද තිබිය හැක. උදාහරණයක් ලෙස මෘදුකාංග නිෂ්පාදනය, භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය, පාරිභෝගිකයන්ට සහය දීම වැනි දැ පිටත පාර්ශවයකට දිම මෙමගින් ආයතනයට තම ව්‍යාපාරය කළමණාකරනයට වැඩි වේලාවක් ලැබේ.


ව්‍යවසායක ව්‍යසන කලමණාකරණය[සංස්කරණය]

ව්‍යවසායක ව්‍යසන කළමණාකරණයේදී, ආයතනයට අහිතකර බලපෑමක් ඇතිකරන ඕනෑම තත්වයක් ව්‍යසනයක් ලෙස හඳුන්වා ඇත. මෙම බලපෑම් වලට ආයතනයේම බලපෑම, ආයතනයේ සම්පත් (මානව හා ප්‍රාග්ධන) බලපෑම්, භාණ්ඩ හා සේවාවන් හි බලපෑම්, පාරිභෝගික බලපෑම් හා බාහිර සමාජීය හා වෙළඳ පරිස‍රයේ බලපෑම් අයත් වේ. උදාහරණයක් ලෙස මූල්‍ය ආයතනයකට අදාල ආපදා ලෙස බොල් ණය, පොලී අනුපාතයන්ගේ විචලනය, වෙළඳපොළ, ආයතනය මෙහෙයවීමේ ගැටළු හැඳින්විය හැක. සාමාන්‍යයෙන් සෑම ව්‍යසනයක් සඳහාම එහි ප්‍රතිඵලයන්ට මුහුණ දීමට සැලසුමක් සැකසිය හැක. සේවකයකුගේ සාමාන්‍ය මිල (Avg cost per employee) ණය අනුපාතයන් හා ඉහත දත්ත උපයෝගී කර ව්‍යපෘති කළමණාකරුට (Project manager) පහත දෑ නිගමනය කළ හැකිය.

• ව්‍යසන හා සම්බන්ධ වියදම, සේවකයෙකුගේ කාලය නාස්ති වීමට අදාළ මිල හා සේවකයන් ගණනේ ගුණිතයන් ලබා ගැනීම.
• ව්‍යසනයක් පැවතිය හැකි කාලය (උදා - රුපියලේ අගය විචලනය)
• ව්‍යසන කාලයත් සමග වැඩිවේ නම්, වැඩිම බලපෑම ඇති ව්‍යාපෘති ඉක්මණින් සිදුකර ව්‍යසන බලපෑම අවම කර ගැනීම.
• විශාල හා කුඩා ව්‍යාපෘතීන්ගේ ව්‍යසන සැසඳීම ඵල රහිත වේ.
• ව්‍යසනයට අදාළ වියදම වැඩිවීමේ අවදානම
• වැඩිම අවදානම ඇති ව්‍යාපෘතියට අදාළ වියදම් ඉක්මන් කිරීම.
• සම්මත පටිපාටීන්ගේ සිදුවන වෙනස්වීම සැලකිය යුතුයි. (ව්‍යාපෘති ගෙනයන පටිපාටිය)

සාමාන්‍ය ක්‍රියා වල විචලනය හා සුවිශේෂ හේතුන්ගේ විචලනය මත ව්‍යසන තීරණය විය හැකි අතර, විවිධ ව්‍යාපෘතිය කිරීමට අදාළ ව්‍යසන සඳහා සුදුසු ක්‍රියාපටිපාටියන් අනුගමනය කළ යුතුය. මෙහිදී බාහිර හේතුන් විශේෂයෙන් බලපෑම් ගැන වැඩි අවධානයක් දිය යුතුය.

ව්‍යසන කළමනාකරණ සැලසුම[සංස්කරණය]

ව්‍යසන ගණනය කිරීම මනා පාලනයකින් හා නිවැරදිව කළ යුතුයි. පසුව අදාළ අගයන්, ඒ අංශයන්ට අයත් කළමනාකරණ අංශයන්ට ලබා දිය යුතුයි. උදාහරණයක් ලෙස ආයතනයේ ප්‍රතිරූපය සම්බන්ධ ගැටලුවකදී ඉහළ කළමනාකරණයටද, පරිගණක ගැටලුවකදී තොරතුරු තාක්ෂණ කළමනාකරුටද (IT manager) එම ගැටලුව ඉදිරිපත් කළ යුතුයි. ව්‍යසනය කළමනාකරණ සැලසුම ප්‍රායෝගිකව කළ හැකිවීමත් හා ඵලදායි සැලසුමක් වීමත් වැදගත්ය. උදා ලෙස පරිඝණක Virus ගැටලුවකදී විසඳුම නම්, විශ්වාසදායී Antivirus මෘදුකාංගයක් භාවිතයයි. හොඳ සැලසුමක අදාළ පටිපාටිය හා වගකීම් භාරගන්නා පුද්ගලයින් පැහැදිලිව තිබිය යුතුයි. ISO/IEC 27001තත්ත්ව සහතිකයට අනුව ආපදාව හඳුනාගැනීමෙන් පසු, එය වැළැක්වීමට සැලසුමක් සාදා ගත යුතුය. මෙය ලිඛිතව සෑදිය යුතුය. (Statement of Applicebility) මෙම ලේඛණයේ අදාළ අවස්ථාවන් වල ආපදාව අවම කරගැනීමේ ක්‍රියා පටිපාටීන් හා ආරක්ෂක විධානයන් පැහැදිලිව තිබිය යුතුයි. එවැනි ක්‍රියාපටිපාටීන් ගැනීමට හේතුන්ද සඳහන් විය යුතුයි.

සැලසුම ක්‍රියාවට නැංවීම
රක්ෂණය කිරීමට තීරණය වූ ව්‍යසන රක්ෂණය කළ යුතුයි. ව්‍යාපාරයේ අරමුණු වලට හානිදායක නොවන ලෙස ව්‍යසන මගහැරීම හෝ අවම කිරීම කළ යුතුයි. ව්‍යාපාරයේ අරමුණට යාමේදී ව්‍යසනයන්ට් මුහුණ දීම අනිවාර්ය වේ. එය ක්‍රමවත්ව කළමනාකරණය කළ යුතුය.
• සැලසුම විමර්ශනය හා ඇගයීම
ආරම්භයේදී සැලසුමේ විවිධ ගැටලු තිබීම ස්වභාවික වේ. කල්යාමේදී අත්දැකීම් සමග සැලසුමේ අදාළ ගැටලු සහගත තැන් වෙනස් කිරීම කළ හැකිය.

අවදානම් ගණනය කිරීම හා සැලසුම් නිරන්තරයෙන් නවීකරණය කළ යුතුයි. කාලය සමග විවිධ ගැටලුන්ගේ ස්වභාවය වෙනස් වන බැවින් එක් පැරණි සැලසුමකට ක්‍රියා කිරීම ඵල රහිතය. මේ නිසා නිරන්තරයෙන්

01. පැරණි ව්‍යසන ආරක්ෂණ ක්‍රියාපටිපාටි වල වර්තමාන වලංගුභාවය හා ඵලදායිතාව (effectiveness)
02. ව්‍යසන ප්‍රමාණාත්මක හා ස්වභාවයේ වෙනස් වීම (උදා ලෙස තොරතුරු තාක්ෂණයට අදාළ පරිසරය නිරන්තරව වෙනස් වේ.) හා බාහිර පරිසරයේ වෙනස්වීමෙන් සිදුවන බලපෑම් නිරීක්ෂණය කළ යුතුයි.

ව්‍යසන අවමකරණය (Mitigation)[සංස්කරණය]

Mitigation efforts attempt to prevent hazards from developing into disasters altogether, or to reduce the effects of disasters when they occur. The mitigation phase differs from the other phases because it focuses on long-term measures for reducing or eliminating risk.[1] The implementation of mitigation strategies can be considered a part of the recovery process if applied after a disaster occurs.[1] Mitigative measures can be structural or non-structural. Structural measures use technological solutions, like flood levees. Non-structural measures include legislation, land-use planning (e.g. the designation of nonessential land like parks to be used as flood zones), and insurance. Mitigation is the most cost-efficient method for reducing the impact of hazards, however it is not always suitable. Some structural mitigation measures may have adverse effects on the ecosystem.

A precursor activity to the mitigation is the identification of risks. Physical risk assessment refers to the process of identifying and evaluating hazards.[1] The hazard-specific risk (R_h) combines both the probability and the level of impact of a specific hazard. The equation below gives that the hazard times the populations’ vulnerability to that hazard produce a risk. Catastrophe modeling The higher the risk, the more urgent that the hazard specific vulnerabilities are targeted by mitigation and preparedness efforts. However, if there is no vulnerability there will be no risk, e.g. an earthquake occurring in a desert where nobody lives.

\mathbf{R_h} = \mathbf{H} \times \mathbf{V_h} \,

Preparedness[සංස්කරණය]

In the preparedness phase, emergency managers develop plans of action for when the disaster strikes. Common preparedness measures include:

  • communication plans with easily understandable terminology and methods.
  • develop organizations of trained volunteers among civilian populations. (Professional emergency workers are rapidly overwhelemed in mass emergencies so trained, organized, responsible volunteers are extremely valuable. Organizations like Community Emergency Response Teams and the Red Cross are ready sources of trained volunteers. Its emergency management system has gotten high ratings from both California, and FEMA.</ref>)

Another aspect of preparedness is casualty prediction, the study of how many deaths or injuries to expect for a given kind of event. This gives planners an idea of what resources need to be in place to respond to a particular kind of event.

ව්‍යසන ප්‍රතිචාරය[සංස්කරණය]

Brazilian Defesa Civil unit responding to an emergency São Paulo.

The response phase includes the mobilization of the necessary emergency services and first responders in the disaster area. This is likely to include a first wave of core emergency services, such as firefighters, police and ambulance crews. They may be supported by a number of secondary emergency services, such as specialist rescue teams.


A well rehearsed emergency plan developed as part of the preparedness phase enables efficient coordination of rescue Where required, search and rescue efforts commence at an early stage. Depending on injuries sustained by the victim, outside temperature, and victim access to air and water, the vast majority of those affected by a disaster will die within 72 hours after impact.[3]

Organizational response to any significant disaster - natural or terrorist-borne - is based on existing emergency management organizational systems and processes: the Federal Response Plan (FRP) and the Incident Command System (ICS). These systems are solidified through the principals of Unified Command (UC) and Mutual Aid (MA

Recovery[සංස්කරණය]

The aim of the recovery phase is to restore the affected area to its previous state. It differs from the response phase in its focus; recovery efforts are concerned with issues and decisions that must be made after immediate needs are addressed.[1] Recovery efforts are primarily concerned with actions that involve rebuilding destroyed property, re-employment, and the repair of other essential infrastructure.[1] An important aspect of effective recovery efforts is taking advantage of a ‘window of opportunity’[4] for the implementation of mitigative measures that might otherwise be unpopular. Citizens of the affected area are more likely to accept more mitigative changes when a recent disaster is in fresh memory.

In the United States, the National Response Plan dictates how the resources provided by the Homeland Security Act of 2002 will be used in recovery efforts.[1] It is the Federal government that often provides the most technical and financial assistance for recovery efforts in the United States.[1]

Phases and personal activities[සංස්කරණය]

Mitigation[සංස්කරණය]

Personal mitigation is mainly about knowing and avoiding unnecessary risks. This includes an assessment of possible risks to personal/family health and to personal property.

One example of mitigation would be to avoid buying property that is exposed to hazards, e.g. in a flood plain, in areas of subsidence or landslides. Homeowners may not be aware of a property being exposed to a hazard until it strikes. However, specialists can be hired to conduct risk identification and assessment surveys. Purchase of insurance covering the most prominent identified risks is a common measure.

Personal structural mitigation in earthquake prone areas includes installation of an Earthquake Valve to instantly shut off the natural gas supply to a property, seismic retrofits of property and the securing of items inside a building to enhance household seismic safety. The latter may include the mounting of furniture, refrigerators, water heaters and breakables to the walls, and the addition of cabinet latches. In flood prone areas houses can be built on poles, as in much of southern Asia. In areas prone to prolonged electricity black-outs installation of a generator would be an example of an optimal structural mitigation measure. The construction of storm cellars and fallout shelters are further examples of personal mitigative actions.

Mitigation involves Structural and Non-structural measures taken to limit the impact of disasters.

Structural Mitigation:-

This involves proper layout of building, particularly to make it resistant to disasters.

Non Structural Mitigation:-

This involves measures taken other than improving the structure of building.

Preparedness[සංස්කරණය]

See also hurricane preparedness and earthquake preparedness

Airport emergency preparedness exercise.

Unlike mitigation activities, which are aimed at preventing a disaster from occurring, personal preparedness focuses on preparing equipment and procedures for use when a disaster occurs, i.e. planning. Preparedness measures can take many forms including the construction of shelters, installation of warning devices, creation of back-up life-line services (e.g. power, water, sewage), and rehearsing evacuation plans. Two simple measures can help prepare the individual for sitting out the event or evacuating, as necessary. For evacuation, a disaster supplies kit may be prepared and for sheltering purposes a stockpile of supplies may be created. The preparation of a survival kit such as a "72-hour kit", is often advocated by authorities. These kits may include food, medicine, flashlights, candles and money.

Response[සංස්කරණය]

The response phase of an emergency may commence with search and rescue but in all cases the focus will quickly turn to fulfilling the basic humanitarian needs of the affected population. This assistance may be provided by national or international agencies and organisations. Effective coordination of disaster assistance is often crucial, particularly when many organisations respond and local emergency management agency (LEMA) capacity has been exceeded by the demand or diminished by the disaster itself.

On a personal level the response can take the shape either of a shelter in place or an evacuation. In a shelter-in-place scenario, a family would be prepared to fend for themselves in their home for many days without any form of outside support. In an evacuation, a family leaves the area by automobile or other mode of transportation, taking with them the maximum amount of supplies they can carry, possibly including a tent for shelter. If mechanical transportation is not available, evacuation on foot would ideally include carrying at least three days of supplies and rain-tight bedding, a tarpaulin and a bedroll of blankets being the minimum.

Recovery[සංස්කරණය]

The recovery phase starts after the immediate threat to human life has subsided. During reconstruction it is recommended to consider the location or construction material of the property.

The most extreme home confinement scenarios include war, famine and severe epidemics and may last a year or more. Then recovery will take place inside the home. Planners for these events usually buy bulk foods and appropriate storage and preparation equipment, and eat the food as part of normal life. A simple balanced diet can be constructed from vitamin pills, whole-meal wheat, beans, dried milk, corn, and cooking oil.[5] One should add vegetables, fruits, spices and meats, both prepared and fresh-gardened, when possible.

As a profession[සංස්කරණය]

Emergency managers are trained in a wide variety of disciplines that support them through out the emergency life-cycle. Professional emergency managers can focus on government and community preparedness (Continuity of Operations/Continuity of Government Planning), or private business preparedness (Business Continuity Management Planning). Training is provided by local, state, federal and private organizations and ranges from public information and media relations to high-level incident command and tactical skills such as studying a terrorist bombing site or controlling an emergency scene.

In the past, the field of emergency management has been populated mostly by people with a military or first responder background. Currently, the population in the field has become more diverse, with many experts coming from a variety of backgrounds without military or first responder history. Educational opportunities are increasing for those seeking undergraduate and graduate degrees in emergency management or a related field. There are eight schools in the US with emergency management-related doctorate programs, but only one doctoral program specifically in emergency management.[6]

Professional certifications such as Certified Emergency Manager (CEM) and Certified Business Continuity Professional (CBCP) are becoming more common as the need for high professional standards is recognized by the emergency management community, especially in the United States.

Tools[සංස්කරණය]

In recent years the continuity feature of emergency management has resulted in a new concept, Emergency Management Information Systems (EMIS). For continuity and interoperability between emergency management stakeholders, EMIS supports the emergency management process by providing an infrastructure that integrates emergency plans at all levels of government and non-government involvement and by utilizing the management of all related resources (including human and other resources) for all four phases of emergencies.

Within other professions[සංස්කරණය]

Practitioners emergency management (disaster preparedness) come from an increasing variety of backgrounds as the field matures. Professionals from memory institutions (e.g., museums, historical societies, libraries, and archives) are dedicated to preserving cultural heritage—objects and records contained in their collections. This has been a major component within these fields, but now there is a heightened awareness following the events on 9/11 and the hurricanes in 2005.

To increase the opportunity for a successful recovery of valuable records, a well-established and thoroughly tested plan must be developed. This task requires the cooperation of a well-organized committee led by an experienced chairperson.[7] Professional associations schedule regular workshops and hold focus sessions at annual conferences to keep individuals up to date with tools and resources in practice.

Tools[සංස්කරණය]

The joint efforts of professional associations and cultural heritage institutions have resulted in the development of a variety of different tools to assist professionals in preparing disaster and recovery plans. In many cases, these tools are made available to external users. Also frequently available on websites are plan templates created by existing organizations, which may be helpful to any committee or group preparing a disaster plan or updating an existing plan. While each organization will need to formulate plans and tools which meet their own specific needs, there are some examples of such tools that might represent useful starting points in the planning process. These have been included in the External Links section.


International organizations[සංස්කරණය]

International Association of Emergency Managers[සංස්කරණය]

The International Association of Emergency Managers (IAEM) is a non-profit educational organization dedicated to promoting the goals of saving lives and protecting property during emergencies and disasters. The mission of IAEM is to serve its members by providing information, networking and professional opportunities, and to advance the emergency management profession.

Red Cross/Red Crescent[සංස්කරණය]

National Red Cross/Red Crescent societies often have pivotal roles in responding to emergencies. Additionally, the International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies (IFRC, or "The Federation") may deploy assessment teams to the affected country. They specialize in the recovery component of the emergency management framework.

United Nations[සංස්කරණය]

Within the United Nations system responsibility for emergency response rests with the Resident Coordinator within the affected country. However, in practice international response will be coordinated, if requested by the affected country’s government, by the UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (UN-OCHA), by deploying a UN Disaster Assessment and Coordination (UNDAC) team.

World Bank[සංස්කරණය]

Since 1980, the World Bank has approved more than 500 operations related to disaster management, amounting to more than US$40 billion. These include post-disaster reconstruction projects, as well as projects with components aimed at preventing and mitigating disaster impacts, in countries such as Argentina, Bangladesh, Colombia, Haiti, India, Mexico, Turkey and Vietnam to name only a few.[8]

Common areas of focus for prevention and mitigation projects include forest fire prevention measures, such as early warning measures and education campaigns to discourage farmers from slash and burn agriculture that ignites forest fires; early-warning systems for hurricanes; flood prevention mechanisms, ranging from shore protection and terracing in rural areas to adaptation of production; and earthquake-prone construction.[9]

In a joint venture with Columbia University under the umbrella of the ProVention Consortium the World Bank has established a Global Risk Analysis of Natural Disaster Hotspots.[10]

In June 2006, the World Bank established the Global Facility for Disaster Reduction and Recovery (GFDRR), a longer term partnership with other aid donors to reduce disaster losses by mainstreaming disaster risk reduction in development, in support of the Hyogo Framework of Action. The facility helps developing countries fund development projects and programs that enhance local capacities for disaster prevention and emergency preparedness.[11]

National organisations[සංස්කරණය]

ඕස්ට්‍රේලියාව[සංස්කරණය]

The key federal coordinating and advisory body for emergency management in ඕස්ට්‍රේලියාව is Emergency Management ඕස්ට්‍රේලියාව (EMA). Each state has its own State Emergency Service. The Emergency Call Service provides a national 000 emergency telephone number to contact state Police, Fire and Ambulance services. Arrangements are in place for state and federal cooperation.

Canada[සංස්කරණය]

Public Safety Canada (PSC) is Canada’s national emergency management agency. Each province is required to set up their Emergency Management Organizations.

PSC coordinates and supports the efforts of federal organizations ensuring national security and the safety of Canadians. They also work with other levels of government, first responders, community groups, the private sector (operators of critical infrastructure) and other nations.

PSC’s work is based on a wide range of policies and legislation through the Public Safety and Emergency Preparedness Act which defines the powers, duties and functions of PSC are outlined. Other acts are specific to fields such as corrections, emergency management, law enforcement, and national security.

Provincial EMOs[සංස්කරණය]

ජර්මනිය[සංස්කරණය]

In ජර්මනිය the Federal Government controls the German Katastrophenschutz (disaster relief) and Zivilschutz (civil protection) programs. The local units of German fire department and the Technisches Hilfswerk (Federal Agency for Technical Relief, THW) are part of these programs. The German Armed Forces (Bundeswehr), the German Federal Police and the 16 state police forces (Länderpolizei) all have been deployed for disaster relief operations. Besides the German Red Cross[12] and its regional sister organisation, the Bavarian Red Cross, humanitarian help is dispensed by the Johanniter-Unfallhilfe,[13] the German equivalent of the St. John's Ambulance, the Malteser-Hilfsdienst,[14] the Arbeiter-Samariter-Bund,[15] to cite the largest relief organisation that are equipped for large-scale emergencies. Command and control are provided by mobile municipal headquarter units. For more details see the article at[16] As of 2006, there is a joint course at the University of Bonn leading to the degree "Master in Disaster Prevention and Risk Governance"[17]

India[සංස්කරණය]

In India, the role of emergency management falls to National Disaster Management of India, a government agency subordinate to the Ministry of Home affairs. In recent years there has been a shift in emphasis, from response and recovery to strategic risk management and reduction, and from a government-centred approach to decentralized community participation.[තහවුරු කරන්න] Survey of India, an agency within the Ministry of Science and Technology, is also playing a role in this field, through bringing the academic knowledge and research expertise of earth scientists to the emergency management process.

Recently the Government has formed the Emergency Management and Research Institute (EMRI). This group represents a public/private partnership, funded primarily by a large India-based computer company "Satyam Computer Services" , and aimed at improving the general response of communities to emergencies, in addition to those incidents which might be described as disasters. Some of the groups' early efforts involve the provision of emergency management training for first responders (a first in India), the creation of a single emergency telephone number, and the establishment of standards for EMS staff, equipment and training. It is hoped that this effort will provide a model for emulation by all of India, however, at the moment, it operates in the Indian states of Andhra Pradesh, Gujarat, Uttarakhand, Goa, Tamil Nadu, Rajasthan, Karnataka and Assam, using a single 3-digit toll-free number 1-0-8. .

New Zealand[සංස්කරණය]

In නවසීලන්තය, responsibility for emergency management moves from local to national depending on the nature of the emergency or risk reduction programme. A severe storm may be manageable within a particular area, whereas a national public education campaign will be directed by central government. Within each region, local governments are unified into 16 Civil Defence Emergency Management Groups (CDEMGs). Every CDEMG is responsible for ensuring that local emergency management is robust as possible. As local arrangements are overwhelmed by an emergency, pre-existing mutual-support arrangements are activated. As warranted, central government has the authority to coordinate the response through the National Crisis Management Centre (NCMC), operated by the Ministry of Civil Defence & Emergency Management (MCDEM). These structures are defined by regulation,[18] and best explained in The Guide to the National Civil Defence Emergency Management Plan 2006,[19] roughly equivalent to FEMA's National Response Framework.

Terminology specific to New Zealand[සංස්කරණය]

New Zealand uses unique terminology for emergency management to the rest of the English-speaking world.

4Rs is a term used to describe the emergency management cycle locally. In New Zealand the four phases are known as:[20]
  • Reduction = Mitigation
  • Readiness = Preparedness
  • Response
  • Recovery
Emergency management is rarely used locally; many government publications retain usage of the term civil defence.[21] For example, the Minister of Civil Defence is responsible for central government's emergency management agency, MCDEM.
Civil Defence Emergency Management is a term in its own right. Often abbreviated as CDEM, it is defined by statute as the application of knowledge to prevent harm from disasters.[22]
Disaster very rarely appears in official publications. In a New Zealand context, the terms emergency and incident usually appear when speaking about disasters in general.[23] When describing an emergency that has had a response from the authorities, the term event is also used. For example, publications refer to the “Canterbury Snow Event 2002”[24]

Russia[සංස්කරණය]

In රුසියාව the Ministry of Emergency Situations (EMERCOM) is engaged in fire fighting, Civil Defense, Search and Rescue, including rescue services after natural and human-made disasters.

United Kingdom[සංස්කරණය]

The United Kingdom adjusted its focus on emergency management following the 2000 UK fuel protests, severe UK flooding in the same year and the 2001 United Kingdom foot-and-mouth crisis. This resulted in the creation of the Civil Contingencies Act 2004 (CCA) which legislated the responsibilities of all category one responders regarding an emergency response. The CCA is managed by the Civil Contingencies Secretariat through Regional Resilience Forums and at the local authority level.

Disaster Management training is generally conducted at the local level by the organisations involved in any response. This is consolidated through professional courses that can be undertaken at the Emergency Planning College. Furthemore diplomas and undergraduate qualifications can be gained throughout the country - the first course of this type was carried out by Coventry University in 1994. Institute of Emergency Management is a charity organisation, established in 1996, to provide consulting services for the government, media and commercial sectors.

The Professional Society for Emergency Planners is the Emergency Planning Society.

The UK’s largest ever emergency exercise was carried out on 20 May 2007 near Belfast, Northern Ireland, and involved the scenario of a plane crash landing at Belfast International Airport. Staff from five hospitals and three airports participated in the drill, and almost 150 international observers assessed its effectiveness.[25]

United States[සංස්කරණය]

Under the Department of Homeland Security (DHS), the Federal Emergency Management Agency (FEMA) is lead agency for emergency management. The HAZUS software package developed by FEMA is central in the risk assessment process in the country. The United States and its territories are covered by one of ten regions for FEMA’s emergency management purposes. Tribal, state, county and local governments develop emergency management programs/departments and operate hierarchially within each region. Emergencies are managed at the most-local level possible, utilizing mutual aid agreements with adjacent jurisdictions. If the emergency is terrorist related or if declared an "Incident of National Significance", the Secretary of Homeland Security will initiate the National Response Framework (NRF). Under this plan the involvement of federal resources will be made possible, integrating in with the local, county, state, or tribal entities. Management will continue to be handled at the lowest possible level utilizing the National Incident Management System (NIMS).

The Citizen Corps is an organization of volunteer service programs, administered locally and coordinated nationally by DHS, which seek to mitigate disaster and prepare the population for emergency response through public education, training, and outreach. Community Emergency Response Teams are a Citizen Corps program focused on disaster preparedness and teaching basic disaster response skills. These volunteer teams are utilized to provide emergency support when disaster overwhelms the conventional emergency services.

See also[සංස්කරණය]

Academic resources[සංස්කරණය]

Footnotes[සංස්කරණය]

  1. උපන්‍යාස දෝෂය: අනීතික <ref> ටැගය; haddow නමැති ආශ්‍රේයන් සඳහා කිසිදු පෙළක් සපයා නොතිබුණි
  2. MODELING CRITICAL VACCINE SUPPLY LOCATION: PROTECTING CRITICAL INFRASTRUCTURE AND POPULATION IN CENTRAL FLORIDA Paul J. Maliszewski (2008)
  3. Walker, Peter (1991). International Search and Rescue Teams, A League Discussion Paper. Geneva: League of the Red Cross and Red Crescent Societies. 
  4. Alexander, David (2002). Principles of Emergency planning and Management. Harpenden: Terra Publishing. ISBN 1-903544-10-6. 
  5. www.fema.gov Federal Emergency Management Agency Website
  6. Jaffin, Bob (September 17, 2008). "Emergency Management Training: How to Find the Right Program". Emergency Management Magazine. සම්ප්‍රවේශය 2008-11-15. 
  7. Buchanan, Sally. "Emergency preparedness." from Paul Banks and Roberta Pilette. Preservation Issues and Planning. Chicago: American Library Association, 2000. 159-165. ISBN 978-0-8389-0776-4
  8. List of World Bank projects with disaster management components and World Bank Disaster Risk Management Projects
  9. World Bank Disaster Risk Management Projects
  10. Natural Disaster Hotspots
  11. Global Facility for Disaster Reduction and Recovery
  12. http://de.wikipedia.org/wiki/Deutsches_Rotes_Kreuz
  13. http://de.wikipedia.org/wiki/Johanniter-Unfall-Hilfe
  14. http://de.wikipedia.org/wiki/Malteser_Hilfsdienst
  15. http://de.wikipedia.org/wiki/Arbeiter-Samariter-Bund
  16. http://de.wikipedia.org/wiki/Hilfsorganisation
  17. http://www.kavoma.de
  18. National Civil Defence Emergency Plan Order 2005, available from http://www.legislation.govt.nz/regulation/public/2005/0295/latest/DLM356569.html
  19. http://www.civildefence.govt.nz/memwebsite.NSF/wpg_URL/For-the-CDEM-Sector-Publications-The-Guide?OpenDocument. ISBN 0-478-25470-0
  20. See especially the National Civil Defence Emergency Management Strategy 2007, page 5. Department of Internal Affairs, Wellington, New Zealand 2008. Digital edition available at http://www.civildefence.govt.nz/memwebsite.NSF/Files/National_CDEM_Strategy/$file/National-CDEM-strategy-2008.pdf. Retrieved 3 August 2008. ISBN 0-478-29453-0.
  21. See generally Parliamentary media releases on emergency management http://www.beehive.govt.nz/portfolio/civil+defence?page=1,
    the Reserve Bank of New Zealand's crisis management material http://www.reservebank.govt.nz/crisismgmt/ and
    Ministry of Social Development’s website, which omits the term ‘emergency management’ altogether: http://search.msd.govt.nz/search?q=civil+defence&output=xml_no_dtd&proxystylesheet=prod_msd&client=prod_msd&site=prod_msd. Retrieved 3 August 2008.
  22. Civil Defence Emergency Management Act 2002, s4. http://www.legislation.govt.nz/act/public/2002/0033/latest/DLM149796.html. Retrieved 3 August 2008.
  23. For example, disaster is not used in the Civil Defence Emergency Management Act 2002, the enabling legislation for New Zealand's emergency management, http://www.legislation.govt.nz/act/public/2002/0033/latest/DLM149789.html
  24. http://www.civildefence.govt.nz/memwebsite.nsf/Files/dfpresCantSnow/$file/dfpresCantSnow.pdf. Retrieved 3 August 2008
  25. Mock plane crash tests NI crews, BBC News, May 20, 2007

External links[සංස්කරණය]

සැකිල්ල:Linkfarm

සැකිල්ල:Wikibookspar

"http://si.wikipedia.org/w/index.php?title=ව්‍යසන_කළමනාකරණය&oldid=252974" වෙතින් සම්ප්‍රවේශනය කෙරිණි