සුරිනාමයේ ඉතිහාසය
පූර්ව යටත් විජිතකරණය
[සංස්කරණය]සුරිනාම්හි ස්වදේශික ජනාවාස ක්රි.පූ. 3,000 දක්වා දිව යයි. විශාලතම ගෝත්රිකයන් වූයේ දඩයම් කිරීමෙන් සහ මසුන් ඇල්ලීමෙන් ජීවත් වූ වෙරළබඩ සංචාරක ගෝත්රයක් වන අරවාක් ය. ඔවුන් එම ප්රදේශයේ පළමු වැසියන් විය. කැරිබ්වරු ද එම ප්රදේශයේ පදිංචි වූ අතර ඔවුන්ගේ උසස් රුවල් නැව් භාවිතා කරමින් අරවාක් යටත් කර ගත්හ. ඔවුන් මාරොවිජ්නේ ගඟේ මුඛයේ පිහිටි ගලිබි (කුපාලි යුමි, එහි අර්ථය "මුතුන් මිත්තන්ගේ ගස") හි පදිංචි වූහ. විශාල අරවාක් සහ කැරිබ් ගෝත්රිකයන් වෙරළ තීරයේ සහ සැවානා දිගේ ජීවත් වූ අතර, ආදිවාසී ජනතාවගේ කුඩා කණ්ඩායම් අකුරියෝ, ට්රියෝ, වරාඕ සහ වයනා වැනි අභ්යන්තර වැසි වනාන්තරවල ජීවත් වූහ.
යටත් විජිත සමය
[සංස්කරණය]16 වන සියවසේ ආරම්භයේදී ප්රංශ, ස්පාඤ්ඤ සහ ඉංග්රීසි ගවේෂකයෝ මෙම ප්රදේශයට පැමිණියහ. සියවසකට පසු, ලන්දේසි සහ ඉංග්රීසි පදිංචිකරුවන් සාරවත් ගයනා තැනිතලාවේ බොහෝ ගංගා දිගේ වතු ජනපද පිහිටුවා ගත්හ. ගයනාවේ පැරණිතම ලේඛනගත යටත් විජිතය වූයේ සුරිනාම් ගඟ දිගේ මාෂල්ස් ක්රීක් නම් ඉංග්රීසි ජනාවාසයකි.[1] ඉන්පසු, 1650 සිට 1667 දක්වා පැවති සුරිනාම් නමින් තවත් කෙටි කාලීන ඉංග්රීසි යටත් විජිතයක් තිබුණි.
මෙම භූමිය පාලනය කිරීම සඳහා ලන්දේසීන් සහ ඉංග්රීසින් අතර ආරවුල් ඇති විය. 1667 දී, දෙවන ඇන්ග්ලෝ-ලන්දේසි යුද්ධයෙන් පසු බ්රෙඩා ගිවිසුමට තුඩු දුන් සාකච්ඡා අතරතුර, ලන්දේසීන් ඉංග්රීසින්ගෙන් ලබා ගත් සුරිනාම් හි නව වතු ජනපදය තබා ගැනීමට තීරණය කළහ. ඒ වෙනුවට ඉංග්රීසින් උතුරු ඇමරිකාවේ නිව් නෙදර්ලන්තයේ යටත් විජිතයේ ප්රධාන නගරය වන නිව් ඇම්ස්ටර්ඩෑම් මැද අත්ලාන්තික් වෙරළ තීරයේ තබා ගත්හ. පසුව එංගලන්තයේ දෙවන ජේම්ස් රජු බවට පත් වූ යෝර්ක් ආදිපාදවරයාගේ නමින් බ්රිතාන්යයන් එය නිව්යෝර්ක් ලෙස නම් කළහ.[2]
1683 දී, ඇම්ස්ටර්ඩෑම් නගරය, වැන් අර්සන් වැන් සොමල්ඩිජ්ක් පවුල සහ ලන්දේසි බටහිර ඉන්දීය සමාගම විසින් සුරිනාම් සංගමය ආරම්භ කරන ලදී. යටත් විජිතය කළමනාකරණය කිරීමට සහ ආරක්ෂා කිරීමට සමාජයට බලය පවරන ලදී. යටත් විජිතයේ 'වැවිලිකරුවන්', නැතහොත් වඩාත් නිවැරදිව 'වහල් හිමියන්', ගංගා දිගේ කෝපි, කොකෝවා, උක් සහ කපු වගාවන්හි වෙළඳ භෝග වගා කිරීමට, අස්වැන්න නෙළා ගැනීමට සහ සැකසීමට වහල්භාවයට පත් අප්රිකානු වහලුන්ට ප්රචණ්ඩ ලෙස බල කිරීම මත දැඩි ලෙස විශ්වාසය තැබූහ. 1600 ගණන්වල මැද භාගයේ සිට 1800 ගණන්වල මුල් භාගය දක්වා අත්ලාන්තික් සාගරයේ වහල් වෙළඳාම අතරතුර, වහල්භාවයට පත් අප්රිකානුවන් 300,000 ක් පමණ සුරිනාම් වෙත ගෙන යන ලදී. මෙම වහල් හිමියන් හෝ 'වැවිලිකරුවන්' වහල්භාවයට පත් අප්රිකානුවන්ට සැලකීම එකල ප්රමිතීන්ට අනුව පවා කුරිරු ලෙස කුරිරු විය.[3] —ඉතිහාසඥ සී. ආර්. බොක්සර් ලිව්වේ "මිනිසාට මිනිසාගේ අමානුෂිකත්වය සුරිනාම් හි එහි සීමාවන්ට ආසන්නව ළඟා විය"[4]—සහ වහල්භාවයට පත් අප්රිකානුවන් බොහෝ දෙනෙක් වතු ලෙස හැඳින්වෙන බලහත්කාර කම්කරු කඳවුරුවලින් පලා ගියහ. වහල්භාවය අහෝසි කිරීමෙන් පසුව පවා, වහල්භාවයට පත් අප්රිකානුවන්ට කිසිදු වන්දියක් හෝ වන්දියක් නොලැබුණු අතර, යටත් විජිත පදිංචිකරුවෙකු වූ ලන්දේසීන්ගෙන් ප්රචණ්ඩත්වයට හා භීෂණයට මුහුණ දුන්හ. 1795 නොවැම්බර් මාසයේදී, බටේවියානු ජනරජය විසින් සංගමය ජනසතු කරන ලද අතර එතැන් සිට බටේවියානු ජනරජය සහ එහි නීතිමය අනුප්රාප්තිකයින් (ඕලන්ද රාජධානිය සහ නෙදර්ලන්ත රාජධානිය) ජාතික යටත් විජිතයක් ලෙස භූමිය පාලනය කළහ - 1799 සහ 1802 අතර සහ 1804 සහ 1816 අතර බ්රිතාන්ය වාඩිලා ගැනීමේ කාල පරිච්ඡේද දෙකක් හැර.
යාබද වැසි වනාන්තරවල ජීවත් වූ ස්වදේශික දකුණු ඇමරිකානුවන්ගේ සහාය ඇතිව, පලාගිය අප්රිකානු වහලුන් අභ්යන්තරයේ නව සහ අද්විතීය සංස්කෘතියක් ස්ථාපිත කළ අතර එය තමන්ගේම අතින් ඉතා සාර්ථක විය. ඔවුන් සාමූහිකව ඉංග්රීසියෙන් මැරූන්ස් ලෙසත්, ප්රංශ භාෂාවෙන් නෙග්'මැරොන්ස් ලෙසත් (වචනාර්ථයෙන් "දුඹුරු නීග්රෝවරුන්", එනම් "සුදුමැලි සමක් ඇති නීග්රෝවරුන්") සහ ලන්දේසි භාෂාවෙන් මැරොන්ස් ලෙසත් හැඳින්විණි. මැරූන්වරු විවිධ අප්රිකානු ජනවාර්ගික කොටස්වලින් පැමිණි බැවින්, ජනවාර්ගික උත්පාදන ක්රියාවලියක් හරහා ක්රමයෙන් ස්වාධීන ගෝත්ර කිහිපයක් වර්ධනය කළහ. මෙම ගෝත්රවලට සරමාකා, පරමාකා, න්ඩියුකා හෝ අවුකන්, ක්වින්ටි, අලුකු හෝ බොනි සහ මාතාවයි ඇතුළත් වේ.
මැරූන්වරු බොහෝ විට වහල්භාවයට පත් වූවන්ගෙන් නව සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීමට සහ කාන්තාවන් අල්ලා ගැනීමට මෙන්ම ආයුධ, ආහාර සහ සැපයුම් ලබා ගැනීමට බලහත්කාර කම්කරු වතු වැටලූහ. වහල්භාවයට පත් පවුල්වල කුරිරු ප්රචණ්ඩත්වයෙන් තම වහල් ජනතාව නිදහස් කර ගැනීම සඳහා වැටලීම් වලදී ලන්දේසි වහල්භාවයට පත් 'වැවිලිකරුවන්' සහ ඔවුන්ගේ පවුල් මරා දැමූහ. යුරෝපීය යටත් විජිතවාදීන් ආරක්ෂක ගොඩනඟා ගත් අතර, ඒවා 18 වන සියවසේ සිතියම්වල පෙන්වා ඇති තරම් වැදගත් විය.[5]
ලන්දේසීන්ගේ දරුණු වහල්භාවයෙන් බේරුණු මැරූන්වරුන්ට එරෙහිව ලන්දේසි යටත් විජිතවාදීන් වැසි වනාන්තරය හරහා සන්නද්ධ ව්යාපාර දියත් කළ අතර, යටත් විජිතවාදීන්ට වඩා ඔවුන් එය හොඳින් දැන සිටියහ. සතුරුකම් අවසන් කිරීම සඳහා, 18 වන සියවසේදී, යුරෝපීය යටත් විජිත බලධාරීන් විවිධ ගෝත්ර සමඟ සාම ගිවිසුම් කිහිපයක් අත්සන් කළහ. ඔවුන්ගේ ස්වාධීනත්වය සඳහා සටන් කළ ඔවුන්ගේ අභ්යන්තර භූමි ප්රදේශවල මැරූන්වරුන්ට ස්වෛරී තත්ත්වය සහ වෙළඳ අයිතිවාසිකම් ලබා දීමට ඔවුන්ට බල කෙරුනි.
වහල්භාවය අහෝසි කිරීම
[සංස්කරණය]1861 සිට 1863 දක්වා, ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධය ආරම්භ වෙමින් පැවතීමත්, සංගමය විසින් පාලනය කරන ලද උතුරු ප්රදේශයට පලා ගිය වහල්භාවයට පත් වූ ජනතාවත් සමඟ, එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ඒබ්රහම් ලින්කන් සහ ඔහුගේ පරිපාලනය වහල්භාවයෙන් නිදහස් වූ සහ එක්සත් ජනපදයෙන් පිටව යාමට කැමති පුද්ගලයින් නැවත පදිංචි කිරීම සඳහා විදේශයන්හි ස්ථාන සොයමින් සිටියහ. සුරිනාම් හි ලන්දේසි යටත් විජිතයට අප්රිකානු ඇමරිකානු සංක්රමණය සහ යටත් විජිතකරණය සම්බන්ධයෙන් එය ලන්දේසි රජය සමඟ සාකච්ඡා ආරම්භ කළේය. 1864 න් පසු අතහැර දැමූ අදහසින් කිසිවක් සිදු නොවූ අතර, එය 1864 න් පසු අතහැර දමන ලදී.[6]
නෙදර්ලන්තය 1863 දී සුරිනාම් හි වහල්භාවය අහෝසි කළේය, අවම වැටුපක් සඳහා සංක්රාන්ති වසර 10 ක් වතුකරයේ වැඩ කිරීමට වහලුන්ට අවශ්ය වූ ක්රමානුකූල ක්රියාවලියක් යටතේ, එය ඔවුන්ගේ ස්වාමිවරුන්ට අර්ධ වන්දියක් ලෙස සැලකේ.[7][8] 1873 දී එම සංක්රාන්ති කාලය අවසන් වූ පසු, බොහෝ නිදහස් වූවන් අගනුවර වන පැරමරිබෝ වෙනුවෙන් පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ සේවය කළ වතු බොහෝ දුරට අතහැර දැමූහ. ඔවුන්ගෙන් සමහරෙකුට ඔවුන් වැඩ කළ වතු මිලදී ගැනීමට හැකි විය, විශේෂයෙන් පැරා සහ කොරෝනි දිස්ත්රික්කයේ. ඔවුන්ගේ පරම්පරාව තවමත් එම භූමියේ ජීවත් වෙති. වතු හිමියන් කිහිප දෙනෙකු 1863 න් පසු වසර දහය සඳහා ඔවුන්ගේ හිටපු වහල් සේවකයින්ට ගෙවිය යුතු වැටුප ගෙවා නැත. කම්කරුවන්ට ඇති ණයෙන් බේරීම සඳහා ඔවුන් වතුයායේ භූමියේ දේපළ අයිතිවාසිකම් කම්කරුවන්ට ගෙවූහ.[9] 1863 ජූලි 1 වන දින කෙටිකෝටි ලෙස හැඳින්වේ.
වැවිලි ජනපදයක් ලෙස, සුරිනාම් සතුව ශ්රම-අධික වෙළඳ භෝග මත යැපෙන ආර්ථිකයක් තිබුණි. ශ්රම හිඟය පියවා ගැනීම සඳහා, ලන්දේසීන් ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව් (නූතන ඉන්දුනීසියාව) සහ ඉන්දියාවෙන් කොන්ත්රාත් හෝ ගිවිසුම්ගත කම්කරුවන් බඳවාගෙන ප්රවාහනය කළහ (දෙවැන්න එවකට එම ප්රදේශය පාලනය කළ බ්රිතාන්යයන් සමඟ ඇති කරගත් ගිවිසුමක් හරහා). ඊට අමතරව, 19 වන සියවසේ අගභාගයේ සහ 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, චීනයෙන් සහ මැද පෙරදිගින් කම්කරුවන් සුළු සංඛ්යාවක්, බොහෝ දුරට පිරිමින් බඳවා ගන්නා ලදී.
සුරිනාමයේ ජනගහනය සාපේක්ෂව කුඩා වුවද, මෙම සංකීර්ණ යටත් විජිතකරණය සහ සූරාකෑම හේතුවෙන්, එය ලෝකයේ වඩාත්ම වාර්ගික හා සංස්කෘතික වශයෙන් විවිධත්වයක් ඇති රටවලින් එකකි.[10][11]
යටත් විජිතකරණය
[සංස්කරණය]
දෙවන ලෝක සංග්රාමයේදී, 1941 නොවැම්බර් 23 දින, නෙදර්ලන්ත පිටුවහල් රජය සමඟ ගිවිසුමක් යටතේ, එක්සත් ජනපදය මිත්ර පාක්ෂිකයින්ගේ යුද ප්රයත්නයට සහාය වීම සඳහා බොක්සයිට් පතල් ආරක්ෂා කිරීම සඳහා සොල්දාදුවන් 2,000 ක් සුරිනාම් වෙත යවන ලදී.[12][13] 1942 දී, නෙදර්ලන්තය සහ එහි යටත් විජිත අතර සබඳතා පශ්චාත් යුධ සමය අනුව සමාලෝචනය කිරීමට ලන්දේසි පිටුවහල් රජය ආරම්භ කළේය.[14]
1954 දී, සුරිනාමය නෙදර්ලන්ත ඇන්ටිලස් සහ නෙදර්ලන්තය සමඟ නෙදර්ලන්ත රාජධානියේ සංඝටක රටවලින් එකක් බවට පත් විය. මෙම ඉදිකිරීමේදී, නෙදර්ලන්තය එහි ආරක්ෂක සහ විදේශ කටයුතු පාලනය රඳවා ගත්තේය. 1974 දී, සුරිනාම ජාතික පක්ෂය (NPS) විසින් මෙහෙයවන ලද පළාත් පාලන ආයතනය (සාමාජිකත්වය බොහෝ දුරට ක්රියෝල්, එනම් වාර්ගිකව අප්රිකානු හෝ මිශ්ර අප්රිකානු-යුරෝපීය) වූ අතර, ලන්දේසි රජය සමඟ පූර්ණ නිදහස කරා යන සාකච්ඡා ආරම්භ කළේය; නෙදර්ලන්තයෙන් නිදහස සඳහා ඉන්දුනීසියාවේ පෙර යුද්ධයට වෙනස්ව, සුරිනාමයේ නිදහස කරා යන මාර්ගය එවකට වාමාංශික ලන්දේසි රජයේ මුලපිරීමක් විය. 1975 නොවැම්බර් 25 වන දින නිදහස ලබා දෙන ලදී. නිදහසින් පසු පළමු දශකය තුළ සුරිනාම් ආර්ථිකයෙන් විශාල කොටසක් ලන්දේසි රජය විසින් සපයන ලද විදේශ ආධාර මගින් පෝෂණය විය.
නිදහස
[සංස්කරණය]
රටේ පළමු ජනාධිපතිවරයා වූයේ හිටපු ආණ්ඩුකාර ජොහාන් ෆෙරියර් වන අතර, හෙන්ක් ඇරොන් (එවකට එන්පීඑස් නායකයා) අගමැති ධුරය දැරීය. නිදහසට පෙර වසරවලදී, සුරිනාමයේ ජනගහනයෙන් තුනෙන් එකක් පමණ නෙදර්ලන්තයට සංක්රමණය වූ අතර, නෙදර්ලන්ත රාජධානියේ සංඝටක රටක් ලෙස නව රට නිදහස ලැබීමෙන් පසු නරක අතට හැරෙනු ඇතැයි යන කනස්සල්ල මධ්යයේ ය. නිදහසින් පසු සුරිනාම දේශපාලනය වාර්ගික ධ්රැවීකරණය හා දූෂණයට පිරිහී ගිය අතර, එන්පීඑස් ලන්දේසි ආධාර මුදල් පක්ෂග්රාහී අරමුණු සඳහා භාවිතා කළේය. 1977 මැතිවරණයේදී එහි නායකයින්ට වංචා චෝදනා එල්ල වූ අතර, එහිදී ඇරොන් තවත් වාරයක් ජයග්රහණය කළ අතර, අතෘප්තිය කෙතරම්ද යත් ජනගහනයෙන් විශාල කොටසක් නෙදර්ලන්තයට පලා ගොස් එහි දැනටමත් සැලකිය යුතු සුරිනාම ප්රජාවට එක් විය.[15][16][17]
1980 හමුදා කුමන්ත්රණය
[සංස්කරණය]1980 පෙබරවාරි 25 වන දින, හමුදා කුමන්ත්රණයක් ඇරොන්ගේ රජය පෙරලා දැමීය. එය ආරම්භ කරන ලද්දේ ඩෙසි බූටර්ස්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් සැරයන්වරුන් 16 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් විසිනි.[18] හමුදා පාලනයේ විරුද්ධවාදීන් 1980 අප්රේල්, 1980 අගෝස්තු, 1981 මාර්තු 15 සහ නැවත 1982 මාර්තු 12 දින කුමන්ත්රණ විරෝධී උත්සාහයන් දියත් කළහ. පළමු ප්රති උත්සාහය ෆ්රෙඩ් ඕර්ම්ස්කර්ක් විසින් මෙහෙයවන ලද අතර,[19] දෙවැන්න මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදීන් විසින් ද,[20] තෙවනුව විල්ෆ්රඩ් හෝකර් විසින් ද, සිව්වනවැන්න සුරේන්ද්ර රම්බොකස් විසින් ද මෙහෙයවන ලදී.
සිව්වන ප්රති-කුමන්තරණයේදී හෝකර් බන්ධනාගාරයෙන් පැන ගිය නමුත් ඔහුව අල්ලාගෙන කෙටියෙන් මරා දමන ලදී. 1982 දෙසැම්බර් 7 වන දින අලුයම 2 ත් 5 ත් අතර කාලය තුළ, බූටර්ස්ගේ නායකත්වය යටතේ හමුදාව, හමුදා ආඥාදායකත්වය විවේචනය කළ ප්රමුඛ පුරවැසියන් 13 දෙනෙකු වටලා පැරමරිබෝ හි ෆෝර්ට් සීලන්ඩියා හි රඳවා තැබීය.[21] ඒකාධිපතිත්වය විසින් ඉදිරි දින තුන තුළ රම්බොකස් සහ ජිවන්සිං ෂෙයොම්බාර් (සිව්වන ප්රති-කුමන්ත්රණ උත්සාහයට ද සම්බන්ධ වූ) සමඟ මේ සියලු දෙනාම මරණ දඬුවම නියම කරන ලදී.
සිවිල් යුද්ධය, මැතිවරණ සහ ව්යවස්ථාව
[සංස්කරණය]1986 දී ආරම්භ වූ සුරිනාම් හමුදාව සහ කැරලිකාර නායක රොනී බ්රන්ස්විජ්ක්ට පක්ෂපාතී මැරූන්වරුන් අතර කුරිරු සිවිල් යුද්ධය දිගටම පැවති අතර එහි බලපෑම් 1990 ගණන්වලදී බූටර්ස්ගේ ස්ථාවරය තවදුරටත් දුර්වල කළේය. සිවිල් යුද්ධය හේතුවෙන්, 1980 ගණන්වල අගභාගයේදී සුරිනාම් ජාතිකයන් 10,000 කට වැඩි පිරිසක්, බොහෝ දුරට මැරූන් ජාතිකයන්, ප්රංශ ගයනාවට පලා ගියහ.[22]
1987 දී ජාතික මැතිවරණ පැවැත්විණි. ජාතික සභාව විසින් බූටර්ස්ට හමුදාව භාරව සිටීමට ඉඩ සලසන නව ව්යවස්ථාවක් සම්මත කරන ලදී. රජය කෙරෙහි අතෘප්තිමත් වූ බූටර්ස් 1990 දී දුරකථනයෙන් ඇමතිවරුන් නෙරපා හැරියේය. මෙම සිදුවීම "දුරකථන කුමන්ත්රණය" ලෙස ජනප්රිය විය. 1991 මැතිවරණයෙන් පසු ඔහුගේ බලය හීන වීමට පටන් ගත්තේය.
1988 දී සෝල් හි පැවති ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙලේදී, ඇන්තනි නෙස්ටි මීටර් 100 සමනලයා ඉසව්වෙන් රන් පදක්කම දිනා ගැනීමත් සමඟ සුරිනාම්, ප්රථම වරට ඔලිම්පික් පදක්කමක් දිනාගත් කුඩාම ස්වාධීන දකුණු ඇමරිකානු රාජ්යය බවට පත්විය.
1999 වසරේ මුල් භාගය දුර්වල සාමාන්ය ආර්ථික හා සමාජීය තත්ත්වයන්ට එරෙහිව අවිහිංසාවාදී ජාතික විරෝධතා මගින් සනිටුහන් විය. වසර මැද භාගය වන විට, නෙදර්ලන්තය මත්ද්රව්ය ජාවාරම් චෝදනා මත බූටර්ස් නොපැමිණීම හේතුවෙන් නඩු විභාගයට භාජනය විය. ඔහු වරදකරු වී සිර දඬුවම් නියම වූ නමුත් සුරිනාම්හි රැඳී සිටියේය.[23]
21 වන සියවස
[සංස්කරණය]2002 දී, සුරිනාම් අගනුවර වන පැරමරිබෝ හි අභ්යන්තර ඓතිහාසික නගරය, ලන්දේසි යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ කැපී පෙනෙන එකතුව සඳහා යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම ලැයිස්තුවට ඇතුළත් කරන ලදී.
2010 ජූලි 19 වන දින, සුරිනාම් හි ජනාධිපතිවරයා ලෙස තේරී පත් වූ විට බූටර්ස් නැවත බලයට පත් විය.[24] 2010 දී ඔහුගේ මැතිවරණයට පෙර, දෙසැම්බර් ඝාතනවලදී ප්රමුඛ විරුද්ධවාදීන් 15 දෙනෙකු ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට සහ තවත් 24 දෙනෙකුට චෝදනා එල්ල විය. කෙසේ වෙතත්, 2012 දී, නඩු විභාගයේ තීන්දුවට මාස දෙකකට පෙර, ජාතික සභාව එහි සමාව දීමේ නීතිය දීර්ඝ කර බූටර්ස් සහ අනෙකුත් අයට මෙම චෝදනා සඳහා සමාව ලබා දුන්නේය. 2015 ජූලි 14 වන දින ඔහු නැවත තේරී පත් විය.[25] කෙසේ වෙතත්, 2019 නොවැම්බර් 29 වන දින සුරිනාම් උසාවියකින් බූටර්ස් වරදකරු කරන ලද අතර 1982 ඝාතනවල ඔහුගේ භූමිකාව වෙනුවෙන් වසර 20 ක සිරදඬුවමක් ලබා දෙන ලදී.[26]
2020 මැතිවරණය ජයග්රහණය කිරීමෙන් පසු,[27] චෑන් සන්තෝකි සුරිනාම් හි ජනාධිපති ධුරය සඳහා වූ එකම නාමයෝජනා විය.[28] ජූලි 13 වන දින, සන්තෝකි නිතරගයෙන් පැවති මැතිවරණයකින් ජනාධිපති ධුරයට තේරී පත් විය.[29] COVID-19 වසංගතය හේතුවෙන් මහජන සහභාගීත්වයෙන් තොරව පැවති උත්සවයකදී ජූලි 16 වන දින ඔහු පදවි ප්රාප්ත විය.[30]
2023 පෙබරවාරි මාසයේදී, පැරමරිබෝ අගනුවර ජීවන වියදම් ඉහළ යාමට එරෙහිව දැඩි විරෝධතා ඇති විය. විරෝධතාකරුවන් ජනාධිපති චෑන් සන්තෝකිගේ රජයට දූෂණ චෝදනා එල්ල කළහ. රජය ඉල්ලා අස්වන ලෙස ඉල්ලා සිටිමින් ඔවුන් ජාතික සභාවට කඩා වැදුණි. කෙසේ වෙතත්, රජය විරෝධතා හෙළා දුටුවේය.[31] 2024 දෙසැම්බර් මාසයේදී, සුරිනාම් හි පලාගිය හිටපු ජනාධිපති ඩෙසි බූටර්ස් මිය ගියේය.[32]
යොමු කිරීම්
[සංස්කරණය]- ↑ Baynes, Thomas Spencer (1888). Encyclopædia Britannica: A Dictionary of Arts, Sciences, and General Literature, Volume XI (Ninth Edition—Popular Reprint ed.).
In 1614, the states of Holland granted to any Dutch citizen a four years' monopoly of any harbour or place of commerce which he might discover in that region (Guiana). The first settlement, however, in Suriname (in 1630) was made by an Englishman, whose name is still preserved by Marshall's Creek.
- ↑ Badoe, Etta (11 November 2015). "1664 New Amsterdam becomes New York Dutch rulers surrender to England". Queens Chronicle. 1 February 2017 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 13 March 2021.
- ↑ Streissguth, Tom (2009). Suriname in Pictures. Twenty-First Century Books. pp. 23–. ISBN 978-1-57505-964-8.
- ↑ Boxer, C.R. (1990). The Dutch Seaborne Empire. Penguin. pp. 271–272. ISBN 978-0140136180.
- ↑ Simon M. Mentelle, "Extract of the Dutch Map Representing the Colony of Surinam" සංරක්ෂණය කළ පිටපත 2018-01-08 at the Wayback Machine, c.1777, Digital World Library via Library of Congress. Retrieved 26 May 2013
- ↑ Douma, Michael J. (2015). "The Lincoln Administration's Negotiations to Colonize African Americans in Dutch Suriname" (PDF). Civil War History. 61 (2): 111–137. doi:10.1353/cwh.2015.0037. S2CID 142674093.
- ↑ Zaken, Ministerie van Algemene (2023-11-08). "Slavery Memorial Year - Discrimination - Government.nl". www.government.nl (බ්රිතාන්ය ඉංග්රීසි බසින්). සම්ප්රවේශය 2025-05-14.
- ↑ Zaken, Ministerie van Algemene (2022-10-21). "Slavery Memorial Year 1 July 2023 to 1 July 2024 - Ministry of Education, Culture and Science - Government.nl". www.government.nl (බ්රිතාන්ය ඉංග්රීසි බසින්). සම්ප්රවේශය 2025-05-14.
- ↑ "Suriname View Geschiedenis". 30 July 2020.
- ↑ "Suriname Country Profile". BBC News. 14 September 2012.
- ↑ "Multicultural Netherlands". UC Berkeley. 2010. 23 July 2012 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 13 August 2012.
- ↑ World War II Timeline. Faculty.virginia.edu. Retrieved 15 August 2012.
- ↑ "Tweede wereldoorlog". TRIS Online (ලන්දේසි බසින්). සම්ප්රවේශය 6 January 2022.
- ↑ Maurice Blessing (October 2013). "Wilhemina preekt de revolutie" (ලන්දේසි බසින්). සම්ප්රවේශය 6 January 2022.
- ↑ Obituary, The Guardian, 24 January 2001.
- ↑ Vezzoli, Simona (November 2014). "The evolution of Surinamese emigration across and beyond independence: The role of origin and destination states" (PDF). IMI Working Papers Series. International Migration Institute (IMI), University of Oxford. DEMIG project paper 28.
- ↑ "Foreign Relations, 1977–1980, Volume XXIII, Mexico, Cuba, and the Caribbean – Office of the Historian".
- ↑ "Suriname". The World Factbook. Central Intelligence Agency. 2013. සම්ප්රවේශය 4 August 2013.
- ↑ Roger Janssen (1 January 2011). In Search of a Path: An Analysis of the Foreign Policy of Suriname from 1975 to 1991. BRILL. pp. 60–. ISBN 978-90-04-25367-4.
- ↑ Betty Sedoc-Dahlberg. "Refugees from Suriname". 13 April 2018 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 26 August 2016.
- ↑ "Bouterse heeft Daal en Rambocus doodgeschoten". Network Star Suriname, Paramaribo, Suriname. 23 March 2012.
- ↑ "Panorama de la population immigrée en Guyane" (PDF). INSEE. සම්ප්රවේශය 2019-02-02.
- ↑ Neilan, Terence (17 July 1999). "World Briefing". The New York Times. සම්ප්රවේශය 1 May 2010.
- ↑ Suriname ex-strongman Bouterse back in power, In: BBC News, 19 July 2010
- ↑ Suriname's Bouterse Secures Second Presidential Term, Voice of America News, 14 July 2015
- ↑ The Associated Press (2019-11-29). "Suriname President Convicted in 1982 Killings". The New York Times (ඇමෙරිකානු ඉංග්රීසි බසින්). ISSN 0362-4331. සම්ප්රවේශය 2019-12-01.
- ↑ "VHP grote winnaar verkiezingen 25 mei 2020". GFC Nieuws (ලන්දේසි බසින්). 15 July 2020 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 26 May 2020.
- ↑ "Breaking: NDP dient geen lijst in". Dagblad Suriname (ලන්දේසි බසින්). සම්ප්රවේශය 8 July 2020.
- ↑ "Live blog: Verkiezing president en vicepresident Suriname". De Ware Tijd (ලන්දේසි බසින්). 15 January 2021 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 13 July 2020.
- ↑ "Inauguratie nieuwe president van Suriname op Onafhankelijkheidsplein". Waterkant (ලන්දේසි බසින්). සම්ප්රවේශය 13 July 2020.
- ↑ Kuipers, Ank (18 February 2023). "Protesters storm Suriname's parliament as anti-austerity rally turns chaotic". Reuters.
- ↑ "Desi Bouterse, Suriname's fugitive former president, dies at 79". Al Jazeera (ඉංග්රීසි බසින්).