බොලිවියාවේ රජය සහ දේශපාලනය
1982 සිට බොලිවියාව ප්රජාතන්ත්රවාදීව තේරී පත් වූ ආණ්ඩු මගින් පාලනය කර ඇත; ඊට පෙර, එය විවිධ ඒකාධිපතිත්වයන් විසින් පාලනය කරන ලදී. ජනාධිපතිවරුන් වන හර්නන් සයිල්ස් සුවාසෝ (1982–1985) සහ වික්ටර් පාස් එස්ටෙන්සෝරෝ (1985–1989) සාමකාමීව බලය පැවරීමේ සම්ප්රදායක් ආරම්භ කළ අතර එය අඛණ්ඩව සිදුවෙමින් පවතී, නමුත් ජනාධිපතිවරුන් තිදෙනෙකු අසාමාන්ය තත්වයන් හමුවේ ඉල්ලා අස්වී ඇත: 2003 දී ගොන්සාලෝ සැන්චෙස් ද ලොසාඩා, 2005 දී කාලෝස් මේසා සහ 2019 දී ඊවෝ මොරාලෙස්.
1985 සිට 2005 දක්වා විප්ලවවාදී ජාතිකවාදී ව්යාපාරය, ජාතිකවාදී ප්රජාතන්ත්රවාදී ක්රියාමාර්ග සහ විප්ලවවාදී වාම ව්යාපාරය ප්රමුඛව පැවතුනද, බොලිවියාවේ බහුපාර්ශ්වික ප්රජාතන්ත්රවාදය ජනාධිපති ධුරයේ සහ පාර්ලිමේන්තුවේ විවිධ පක්ෂ දැක තිබේ. 2019 නොවැම්බර් 11 වන දින, ඊවෝ මොරාලෙස් සහ ඔහුගේ රජය ඉල්ලා අස්වීමෙන් පසු සියලුම ජ්යෙෂ්ඨ රජයේ තනතුරු හිස් විය. 2019 නොවැම්බර් 13 වන දින, බෙනී නියෝජනය කරන හිටපු සෙනෙට් සභික ජෙනීන් ඇනෙස්, බොලිවියාවේ වැඩබලන ජනාධිපතිනිය ලෙස තමන් ප්රකාශ කළාය. ලුයිස් ආර්ස් 2020 ඔක්තෝබර් 23 වන දින තේරී පත් විය; ඔහු 2020 නොවැම්බර් 8 වන දින ජනාධිපති ධුරයට පත්විය.
2006-07 දී කෙටුම්පත් කර 2009 දී අනුමත කරන ලද ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව, සමතුලිත විධායක, ව්යවස්ථාදායක, අධිකරණ සහ මැතිවරණ බලතල මෙන්ම ස්වයං පාලනයේ මට්ටම් කිහිපයක් සඳහා සපයයි. සාම්ප්රදායිකව ශක්තිමත් විධායක ශාඛාව, විධායකය විසින් ආරම්භ කරන ලද නීති විවාද කිරීමට සහ අනුමත කිරීමට සාමාන්යයෙන් සීමා වන කොන්ග්රසය යටපත් කිරීමට නැඹුරු වේ. ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය සහ දෙපාර්තමේන්තු සහ පහළ අධිකරණවලින් සමන්විත අධිකරණය දිගු කලක් දූෂණයෙන් හා අකාර්යක්ෂමතාවයෙන් පිරී ඇත. 1994 දී ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවට කරන ලද සංශෝධන සහ ඉන් පසුව ඇති වූ නීති හරහා, රජය අධිකරණ පද්ධතියේ දුරදිග යන ප්රතිසංස්කරණ මෙන්ම දෙපාර්තමේන්තු, මහ නගර සභා සහ ස්වදේශීය ප්රදේශ සඳහා විමධ්යගත කිරීමේ බලතල වැඩි කිරීමට ද පටන් ගෙන තිබේ.
විධායක ශාඛාව ජනාධිපතිවරයෙකු සහ උප ජනාධිපතිවරයෙකු විසින් මෙහෙයවනු ලබන අතර, රජයේ අමාත්යාංශ ගණන (දැනට 20) කින් සමන්විත වේ. ජනාධිපතිවරයා ජනප්රිය ඡන්දයෙන් වසර පහක කාලයක් සඳහා තේරී පත් වන අතර, ලා පාස් හි ජනාධිපති මන්දිරයෙන් (ජනප්රියව පිළිස්සුණු මාලිගාව, පැලසියෝ ක්වෙමාඩෝ ලෙස හැඳින්වේ) පාලනය කරයි. කිසිදු අපේක්ෂකයෙකුට ජනප්රිය ඡන්දයෙන් නිරපේක්ෂ බහුතරයක් හෝ දෙවන ස්ථානයට පත් වූ තැනැත්තාට වඩා 10% කට වඩා වැඩි වාසියක් සහිතව 40% කට වඩා වැඩි ඡන්ද ප්රතිශතයක් නොලැබෙන්නේ නම්, වැඩිම ඡන්දයක් ලබා ගත් අපේක්ෂකයින් දෙදෙනා අතර දෙවන වටයක් පැවැත්විය යුතුය.[1]
අසම්බ්ලියා ව්යවස්ථාදායක ප්ලූරිනේෂනල් (බහුවිධ ව්යවස්ථාදායක සභාව හෝ ජාතික කොංග්රසය) හි සභා දෙකක් ඇත. කැමාරා ඩි ඩිපුටාඩෝස් (නියෝජිත මණ්ඩලය) හි පස් අවුරුදු වාරයකට තේරී පත් වූ සාමාජිකයින් 130 ක් සිටින අතර, 63 දෙනෙකු තනි-සාමාජික දිස්ත්රික්ක (චක්රලේඛන) වලින්, 60 දෙනෙකු සමානුපාතික නියෝජනයෙන් සහ හත් දෙනෙකු දෙපාර්තමේන්තු හතක සුළුතර ආදිවාසී ජනතාව විසින් නියෝජනය කරනු ලැබේ. කැමරා ද සෙනඩෝර්ස් (සෙනෙට් සභික මණ්ඩලය) සාමාජිකයින් 36 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වේ (දෙපාර්තමේන්තුවකට හතර දෙනෙක්). සභාවේ සාමාජිකයින් වසර පහක කාලයක් සඳහා තේරී පත් වේ. මෙම ආයතනයේ මූලස්ථානය ලා පාස් හි ප්ලාසා මුරිලෝ හි පිහිටා ඇති අතර, බොලිවියාවේ වෙනත් තැන්වල ගෞරවනීය සැසි ද පවත්වයි. උප ජනාධිපතිවරයා ඒකාබද්ධ සභාවේ නාමික ප්රධානියා ලෙස සේවය කරයි.
අධිකරණය සමන්විත වන්නේ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය, බහුජාතික ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථා අධිකරණය, අධිකරණ සභාව, ගොවිජන හා පාරිසරික අධිකරණය සහ දිස්ත්රික් (දෙපාර්තමේන්තු) සහ පහළ අධිකරණවලිනි. 2011 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී, බොලිවියාව ජනප්රිය ඡන්දයෙන් ජාතික අධිකරණවල සාමාජිකයින් තෝරා ගැනීම සඳහා එහි පළමු අධිකරණ මැතිවරණය පැවැත්වීය, එය ඊවෝ මොරාලෙස් විසින් ගෙන එන ලද ප්රතිසංස්කරණයකි.
බහුජාතික මැතිවරණ සංවිධානය යනු 2010 දී ජාතික මැතිවරණ අධිකරණය ප්රතිස්ථාපනය කළ ස්වාධීන රජයේ ශාඛාවකි. ශාඛාව උත්තරීතර මැතිවරණ අධිකරණ, දෙපාර්තමේන්තු මැතිවරණ අධිකරණය නවය, මැතිවරණ විනිසුරුවන්, මැතිවරණ මේසවල නිර්නාමිකව තෝරාගත් ජූරි සභිකයන් සහ මැතිවරණ නොතාරිස්වරුන්ගෙන් සමන්විත වේ.[2] විල්ෆ්රෙඩෝ ඔවන්ඩෝ හත් දෙනෙකුගෙන් යුත් ශ්රේෂ්ඨාධිකරණ අධිකරණයේ සභාපතිත්වය දරයි. එහි මෙහෙයුම් ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව මගින් නියම කර ඇති අතර මැතිවරණ පාලන නීතිය මගින් නියාමනය කරනු ලැබේ (නීතිය 026, 2010 සම්මත කරන ලදී). මෙම සංවිධානයේ පළමු මැතිවරණය 2011 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී රටේ පළමු අධිකරණ මැතිවරණය සහ 2011 දී පවත්වන ලද නාගරික විශේෂ මැතිවරණ පහක් විය.
අගනුවර
[සංස්කරණය].jpg)
බොලිවියාවට සුක්රේ හි ව්යවස්ථානුකූලව පිළිගත් අගනුවර ඇති අතර ලා පාස් රජයේ ආසනයයි. 1826 ජූලි 1 වන දින ලා ප්ලාටා (දැන් සුක්රේ) අලුතින් ස්වාධීන වූ ඇල්ටෝ පේරු (පසුව බොලිවියාව) හි තාවකාලික අගනුවර ලෙස ප්රකාශයට පත් කරන ලදී.[3] 1839 ජූලි 12 වන දින ජනාධිපති ජෝස් මිගෙල් ද වෙලාස්කෝ විසින් බොලිවියාවේ අගනුවර ලෙස නගරය නම් කරමින් නීතියක් ප්රකාශයට පත් කරන ලද අතර විප්ලවවාදී නායක ඇන්ටෝනියෝ ජෝස් ද සුක්රේට ගෞරවයක් වශයෙන් එය නැවත නම් කරන ලදී.[3] 1899 යුද්ධයේදී පොටෝසි සහ එහි රිදී කර්මාන්තයේ සහ ලිබරල් පක්ෂයේ පරිහානියෙන් පසු සුක්රේ ආර්ථික ක්රියාකාරකම් වලින් සාපේක්ෂ දුරස්ථභාවයේ ප්රතිඵලයක් ලෙස විසිවන සියවස ආරම්භයේදී බොලිවියානු රජයේ ආසනය ලා පාස් වෙත ගෙන යන ලදී.
2009 ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව මඟින් ජාතික අගනුවරේ භූමිකාව සුක්රේ වෙත පවරන අතර, පාඨයේ ලා පාස් ගැන සඳහන් නොකරයි.[1] ව්යවස්ථාපිත අගනුවර වීමට අමතරව, බොලිවියාවේ ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය සුක්රේ හි පිහිටා ඇති අතර එය අධිකරණ අගනුවර බවට පත් කරයි. කෙසේ වෙතත්, පැලාසියෝ ක්වෙමාඩෝ (බොලිවියානු විධායක බලයේ ජනාධිපති මන්දිරය සහ ආසනය) ලා පාස් හි පිහිටා ඇති අතර, ජාතික කොංග්රසය සහ බහුජාතික මැතිවරණ ආයතනය ද පිහිටා ඇත. එබැවින් ලා පාස් රජයේ ආසනය ලෙස දිගටම පවතී.
විදේශ සබඳතා
[සංස්කරණය]
පැසිෆික් යුද්ධයෙන් පසු බොලිවියාව තම සමුද්ර වෙරළ තීරය වන ඊනියා ලිටරල් දෙපාර්තමේන්තුව අහිමි වුවද, රාජ්ය ප්රතිපත්තියක් ලෙස, චිලියේ එම කොටසට සමුද්රීය හිමිකම් පෑමක් ඓතිහාසිකව පවත්වා ගෙන ගොස් ඇත; හිමිකම් පෑම පැසිෆික් සාගරයට සහ එහි සමුද්රීය අවකාශයට ස්වෛරී ප්රවේශයක් ඉල්ලා සිටී. මෙම ගැටළුව ඇමරිකානු රාජ්ය සංවිධානය ඉදිරියේ ද ඉදිරිපත් කර ඇත; 1979 දී, OAS විසින් 426 යෝජනාව සම්මත කරන ලද අතර,[4] එය බොලිවියානු ගැටළුව අර්ධගෝලාකාර ගැටළුවක් බව ප්රකාශ කළේය. 1884 අප්රේල් 4 වන දින, චිලී සමඟ සටන් විරාමයක් අත්සන් කරන ලද අතර, එමඟින් චිලී ඇන්ටොෆගස්ටා හරහා බොලිවියානු නිෂ්පාදන සඳහා ප්රවේශ පහසුකම් ලබා දුන් අතර, ඇරිකා වරායේ අපනයන අයිතිවාසිකම් ගෙවීම නිදහස් කළේය. 1904 ඔක්තෝබර් මාසයේදී, සාමය සහ මිත්රත්ව ගිවිසුම අත්සන් කරන ලද අතර, බොලිවියානු නිෂ්පාදන වරායන් වෙත ප්රවේශය වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා ඇරිකා සහ ලා පාස් අතර දුම්රිය මාර්ගයක් ඉදිකිරීමට චිලී එකඟ විය.
ඉලෝ හි බොලිවියාව සඳහා වූ විශේෂ ආර්ථික කලාපය (ZEEBI) යනු මුහුදු වෙරළ තීරයේ කිලෝමීටර 5 (සැතපුම් 3.1) ක විශේෂ ආර්ථික ප්රදේශයක් වන අතර එය හෙක්ටයාර 358 (අක්කර 880) ක මුළු දිගුවක් වන අතර එය මාර් බොලිවියාව ("මුහුදු බොලිවියාව") ලෙස හැඳින්වේ, එහිදී බොලිවියාවට 1992 සිට වසර 99 ක කාලයක් සඳහා එහි පරිපාලනය සහ ක්රියාකාරිත්වය යටතේ පේරු හි ඉලෝ අසල නිදහස් වරායක් පවත්වාගෙන යා හැකිය[5]; එම කාලය ගෙවී ගිය පසු, සියලු ඉදිකිරීම් සහ භූමි ප්රදේශය පේරු රජයට ආපසු යයි. 1964 සිට, බොලිවියාවට ආර්ජන්ටිනාවේ රොසාරියෝ හි බොලිවියානු නිදහස් වරායේ තමන්ගේම වරාය පහසුකම් තිබේ. මෙම වරාය පිහිටා ඇත්තේ අත්ලාන්තික් සාගරයට සෘජුවම සම්බන්ධ වන පරානා ගඟේ ය.
2018 දී බොලිවියාව න්යෂ්ටික අවි තහනම් කිරීම පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ ගිවිසුමට අත්සන් තැබීය.[6][7]
චිලී සමඟ ඇති ආරවුල ජාත්යන්තර අධිකරණයට ගෙන යන ලදී. චිලී ස්ථාවරයට සහාය දක්වමින් අධිකරණය තීන්දු කළ අතර, චිලී මුහුදට බොලිවියානු කොරිඩෝවක් පිළිබඳව සාකච්ඡා පවත්වා තිබිය හැකි වුවද, ඒ සඳහා සාකච්ඡා කිරීමට හෝ තම භූමිය යටත් කිරීමට රටට අවශ්ය නොවන බව ප්රකාශ කළේය.[8]
2024 ගෝලීය සාම දර්ශකයට අනුව බොලිවියාව ලෝකයේ 68 වන සාමකාමී රටයි.[9]
මිලිටරි
[සංස්කරණය]බොලිවියානු හමුදාව ශාඛා තුනකින් සමන්විත වේ: එජර්සිටෝ (යුධ හමුදාව), නාවික (නාවික හමුදාව) සහ ෆුවර්සා ඒරියා (ගුවන් හමුදාව).
බොලිවියානු හමුදාවේ මිනිසුන් 31,500 ක් පමණ සිටිති. හමුදාවේ හමුදා කලාප හයක් (කලාප හමුදා—RMs) ඇත. හමුදාව අංශ දහයකට සංවිධානය කර ඇත. එය ගොඩබිමින් වට වී තිබුණද, බොලිවියාව නාවික හමුදාවක් පවත්වාගෙන යයි. බොලිවියානු නාවික හමුදාව (ස්පාඤ්ඤ භාෂාවෙන් ෆුවර්සා නාවික බොලිවියානා) යනු 2008 දී 5,000 ක් පමණ ශක්තිමත් නාවික හමුදාවකි.[10] බොලිවියානු ගුවන් හමුදාව ('ෆුවර්සා ඒරියා බොලිවියානා' හෝ "FAB") ලා පාස්, කොචබම්බා, සැන්ටා කෲස්, පුවර්ටෝ සුවාරෙස්, තාරිජා, විලාමොන්ටෙස්, කොබිජා, රිබරල්ටා සහ රොබොරේ යන ස්ථානවල පිහිටා ඇති ගුවන් කඳවුරු නවයක් ඇත.
නීතිය සහ අපරාධ
[සංස්කරණය]බොලිවියාවේ බන්ධනාගාර 54 ක් ඇත, 8,700 පුද්ගලයින් 2010 වන විට එය සිරගත කරයි. බන්ධනාගාර පාලනය කරනු ලබන්නේ සිරගෙවල් පාලන තන්ත්ර අධ්යක්ෂ මණ්ඩලය විසිනි (ස්පාඤ්ඤ: Dirección de Régimen Penitenciario). දෙපාර්තමේන්තු අගනගරවල බන්ධනාගාර 17 ක් සහ පළාත් බන්ධනාගාර 36 ක් ඇත.[11]
පරිපාලන අංශ
[සංස්කරණය].jpg)
බොලිවියාවේ දෙපාර්තමේන්තු නවයක් ඇත—පැන්ඩෝ, ලා පාස්, බෙනි, ඔරුරෝ, කොචබම්බා, සැන්ටා කෲස්, පොටෝසි, චුකුඉසාකා, ටරිජා.
බොලිවියානු දේශපාලන ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව මගින් ස්ථාපිත කර ඇති දෙයට අනුව, ස්වයං පාලන ප්රඥප්ති විස්තාරණය කිරීම, මධ්යම රජය සහ ස්වාධීන ආයතන අතර සෘජු නිපුණතා මාරු කිරීම සහ බෙදා හැරීම සඳහා වන ක්රියා පටිපාටිය ස්වයං පාලන සහ විමධ්යගත කිරීමේ නීතිය මගින් නියාමනය කරනු ලැබේ.[12]
විමධ්යගත කිරීමේ මට්ටම් හතරක් ඇත: 1) දෙපාර්තමේන්තු රජය දෙපාර්තමේන්තුවේ නීති සම්පාදනය කෙරෙහි අයිතිවාසිකම් ඇති දෙපාර්තමේන්තු සභාව විසින් පිහිටුවා ඇත. දෙපාර්තමේන්තු ආණ්ඩුකාරවරයා විශ්වීය ඡන්ද බලයෙන් තෝරා ගනු ලැබේ. 2) නාගරික රජය පිහිටුවා ඇත්තේ නගර සභාවේ නීති සම්පාදනය සඳහා වගකිව යුතු මහ නගර සභාවක් විසිනි. මහ නගර සභාවේ නගරාධිපතිවරයා විශ්වීය ඡන්ද බලයෙන් තෝරා ගනු ලැබේ. 3) ප්රාදේශීය රජය දෙපාර්තමේන්තුවක් තුළ භූගෝලීය අඛණ්ඩතාවයෙන් යුත් පළාත් කිහිපයක් හෝ මහ නගර සභා විසින් පිහිටුවා ඇත. එය ප්රාදේශීය සභාවක් විසින් පිහිටුවා ඇත. 4) මුල් ආදිවාසී රජය පිහිටුවා ඇත්තේ ඔවුන් ජීවත් වන පුරාණ භූමි ප්රදේශවල මුල් ආදිවාසී ජනතාවගේ ස්වයං පාලනය මගිනි.
| අං | දෙපාර්තමේන්තුව | අගනුවර | |
|---|---|---|---|
| 1 | පැන්ඩෝ | කොබිජා |  |
| 2 | ලා පාස් | ලා පාස් | |
| 3 | බෙනි | ට්රිනිඩෑඩ් | |
| 4 | ඔරුරෝ | ඔරුරෝ | |
| 5 | කොචබම්බා | කොචබම්බා | |
| 6 | සැන්ටා කෲස් | සැන්ටා කෲස් ඩි ලා සියෙරා | |
| 7 | පොටොසි | පොටොසි | |
| 8 | චුකුඉසකා | සුක්රේ | |
| 9 | ටරිජා | ටරිජා |
බොලිවියාවේ පරිපාලන කොට්ඨාශ රජයේ නීති විද්යාව යටතේ සමාන තත්වයක් දරන අතර, සෑම දෙපාර්තමේන්තුවක්ම ප්රමාණාත්මක සහ ගුණාත්මක සාධක අනුව වෙනස් වේ. සාමාන්යයෙන් දෙපාර්තමේන්තු භූගෝල විද්යාව හෝ දේශපාලන-සංස්කෘතික දිශානතිය අනුව කාණ්ඩගත කළ හැකිය. උදාහරණයක් ලෙස, සැන්ටා කෲස්, බෙනී සහ පැන්ඩෝ ඇමසන්, මොක්සෝස් සහ චික්විටානියාවේ පහත් බිම් "කැම්බා" හදවත් වලින් සමන්විත වේ. දේශපාලන දිශානතිය සලකා බැලීමේදී, බෙනී, පැන්ඩෝ, සැන්ටා කෲස්, තාරිජා සාමාන්යයෙන් කලාපීය ස්වයං පාලන ව්යාපාර සඳහා කාණ්ඩගත කර ඇත; මෙම කලාපය "මාධ්ය ලූනා" ලෙස හැඳින්වේ. අනෙක් අතට, ලා පාස්, ඔරුරෝ, පොටෝසි, කොචබම්බා සාම්ප්රදායිකව ඇන්ඩියන් දේශපාලනය හා සංස්කෘතිය සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත. අද, චුක්විසාකා ඇන්ඩියන් සංස්කෘතික කණ්ඩායම සහ කැම්බා කණ්ඩායම අතර දෝලනය වේ.[තහවුරු කර නොමැත]
යොමු කිරීම්
[සංස්කරණය]- ^ a b "Political Constitution of the State, First Part, Title I, Chapter One: Model of State" (PDF). Nueva Constitución Política del Estado. p. 4. 19 June 2009 දින මුල් පිටපත (PDF) වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 14 July 2013.
I. Sucre is the Capital of Bolivia."
- ^ "Posesionan a cuatro Vocales del Tribunal Supremo Electoral". La Jornada. 16 August 2010. 13 July 2011 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 28 April 2011.
- ^ a b Sociedad Geográfica Sucre (1903). Diccionario geográfico del Departamento de Chuquisaca: contiene datos geográficos, históricos y estadisticos. Impr. "Bolívar" de M. Pizarro. pp. 296–97.
- ^ "Bolivia". Oas.org. 5 June 2013 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්රවේශය 14 July 2013.
- ^ "Satellite view in Wikimapia of Bolivia Mar, near the Peruvian town of Ilo". Wikimapia. 14 December 2006 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්රවේශය 25 October 2014.
- ^ "Chapter XXVI: Disarmament – No. 9 Treaty on the Prohibition of Nuclear Weapons". United Nations Treaty Collection. 7 July 2017. 6 August 2019 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්රවේශය 13 August 2019.
- ^ "UN nuclear weapon ban treaty now halfway towards entry into force". Pressenza – International Press Agency. 6 August 2019. 13 August 2019 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්රවේශය 13 August 2019.
- ^ Stephanie van den Berg; Aislinn Laing (1 October 2018). "World Court: Chile not forced to negotiate over Bolivia sea access". Reuters. 1 October 2018 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්රවේශය 1 October 2018.
- ^ "2024 Global Peace Index" (PDF).
- ^ Carroll, Rory (28 August 2008). "Bolivia's landlocked sailors pine for the high seas". The Guardian. London. 2 September 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්රවේශය 26 April 2010.
- ^ "Human Rights Watch – Prison Conditions in Latin America and the Caribbean". www.hrw.org. 12 March 2020 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්රවේශය 4 September 2018.
- ^ Political Constitution of Bolivia, Article 271