Jump to content

බ්‍රසීලයේ සංස්කෘතිය

බැඳියන් එක්කරන්න
විකිපීඩියා වෙතින්
ලොව විශාලතම සැණකෙළිය වන රියෝ කානිවල් හි පෝර්ටෙලා සම්බා පාසලේ පෙළපාළිය[1]

බ්‍රසීලයේ මූලික සංස්කෘතිය පෘතුගීසි සංස්කෘතියෙන් උපුටා ගන්නා ලද්දක් වන අතර, එයට හේතුව පෘතුගීසි අධිරාජ්‍යය සමඟ එහි පැවති ශක්තිමත් යටත් විජිත සබඳතා ය.[2] අනෙකුත් බලපෑම් අතර, පෘතුගීසීන් පෘතුගීසි භාෂාව, රෝමානු කතෝලික ධර්මය සහ යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශෛලීන් හඳුන්වා දුන්හ. බ්‍රසීලියානු සංස්කෘතිය අප්‍රිකානු, ස්වදේශික සහ පෘතුගීසි නොවන යුරෝපීය සංස්කෘතීන් සහ සම්ප්‍රදායන් විසින් ද දැඩි ලෙස බලපා ඇත.[3]

19 වන සහ 20 වන සියවස් වලදී බ්‍රසීලයේ දකුණු සහ ගිනිකොන දෙසින් විශාල සංඛ්‍යාවක් පැමිණි ඉතාලි, ජර්මානු සහ අනෙකුත් යුරෝපීය මෙන්ම ජපන්, යුදෙව් සහ අරාබි සංක්‍රමණිකයින්ගේ දායකත්වයන් බ්‍රසීලියානු සංස්කෘතියේ සමහර අංගවලට බලපෑවේය.[4] ස්වදේශික ඇමරින්ඩියන්වරු බ්‍රසීලයේ භාෂාව සහ ආහාර කෙරෙහි බලපෑම් කළහ; අප්‍රිකානුවන් භාෂාව, ආහාර, සංගීතය, නැටුම් සහ ආගම කෙරෙහි බලපෑම් කළහ.[5]

බ්‍රසීලියානු කලාව 16 වන සියවසේ සිට බැරොක් (19 වන සියවසේ මුල් භාගය දක්වා බ්‍රසීලයේ ප්‍රමුඛ ශෛලිය)[6][7] සිට රොමෑන්ටිකවාදය, නූතනවාදය, ප්‍රකාශනවාදය, කියුබිස්වාදය, සර්ලයිලිස්වාදය සහ වියුක්තවාදය දක්වා විහිදෙන විවිධ ශෛලීන් දක්වා වර්ධනය වී ඇත. බ්‍රසීලියානු සිනමාව 19 වන සියවසේ අගභාගයේ මෙම මාධ්‍යයේ උපත දක්වා දිවෙන අතර 1960 ගණන්වල සිට ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමේ නව මට්ටමක් ලබා ඇත.[8]

ගෘහ නිර්මාණ

[සංස්කරණය]
ෆෙඩරල් අගනුවර සඳහා බ්‍රසීලියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී ඔස්කාර් නීමියර් විසින් නිර්මාණය කරන ලද බ්‍රසීලියා ආසන දෙව්මැදුර, නූතන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට උදාහරණයකි.

බ්‍රසීලයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය යුරෝපයේ, විශේෂයෙන් පෘතුගාලයේ බලපෑමට ලක්ව ඇත. එයට වසර 500 ක් ඈතට දිවෙන ඉතිහාසයක් ඇත, එනම් 1500 දී පෙඩ්‍රෝ අල්වාරෙස් කබ්රාල් බ්‍රසීලයට ගොඩ බැස්ස කාලය දක්වා. පෘතුගීසි යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය බ්‍රසීලයට ගිය පළමු ගෘහ නිර්මාණ රැල්ලයි.[9] එය පසුකාලීන සියවස්වල සියලුම බ්‍රසීලියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය සඳහා පදනම වේ.[10] 19 වන සියවසේදී, බ්‍රසීල අධිරාජ්‍යයේ කාලය තුළ, රට යුරෝපීය ප්‍රවණතා අනුගමනය කළ අතර නව සම්භාව්‍ය සහ ගොතික් පුනර්ජීවන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය අනුගමනය කළේය. ඉන්පසුව, 20 වන සියවසේදී, විශේෂයෙන් බ්‍රසීලියාවේ, බ්‍රසීලය නූතනවාදී ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය අත්හදා බැලීය.

බ්‍රසීලයේ යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය 16 වන සියවසේ මුල් භාගය දක්වා දිව යයි, ඒ වන විට පෘතුගීසීන් විසින් බ්‍රසීලය ප්‍රථම වරට ගවේෂණය කර, යටත් කර ගෙන පදිංචි කරන ලදී. බ්‍රසීලය යටත් විජිතකරණය කිරීමේ අරමුණින් පෘතුගීසීන් යුරෝපයේ ඔවුන්ට හුරුපුරුදු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ගොඩනඟා ගත්හ. ඔවුන් බ්‍රසීලියානු නගරවල සහ ගම්බද ප්‍රදේශවල නිවාස සහ බලකොටු ඇතුළුව පල්ලි සහ සිවිල් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ඇතුළත් පෘතුගීසි යටත් විජිත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ගොඩනඟා ගත්හ.[11]

19 වන සියවසේදී, බ්‍රසීලියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය නව සම්භාව්‍ය සහ ගොතික් පුනර්ජීවන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය වැනි යුරෝපීය ශෛලීන් බ්‍රසීලයට හඳුන්වා දෙන ලදී. මෙය සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන්ගේම උරුමයෙන් බ්‍රසීලියානු බලපෑම් සමඟ මිශ්‍ර විය.[11] 1950 ගණන්වල බ්‍රසීලියා අභ්‍යන්තරය සංවර්ධනය කිරීමට උපකාරී වන පරිදි බ්‍රසීලයේ අභ්‍යන්තරයේ නව ෆෙඩරල් අගනුවරක් ලෙස ඉදිකරන විට නූතනවාදී ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය හඳුන්වා දෙන ලදී. ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී ඔස්කාර් නීමියර් රජයේ ගොඩනැගිලි, පල්ලි සහ සිවිල් ගොඩනැගිලි නූතනවාදී ශෛලියෙන් පරමාදර්ශී කර ඉදිකරන ලදී.[12]

සංගීතය

[සංස්කරණය]
1962 දී ටොම් ජොබිම් (වමේ) සහ ඩි විනීසියස් ද මොරේස් (දකුණේ). ඔවුන් එක්ව "The girl from Ipanema" වැනි සාර්ථක ගීත රාශියක් ලිවීය.

බ්‍රසීලයේ සංගීතය ප්‍රධාන වශයෙන් යුරෝපීය, ස්වදේශික ආදිවාසී සහ අප්‍රිකානු අංගවල විලයනයෙන් නිර්මාණය විය.[13] දහනව වන ශතවර්ෂය වන තෙක්, බ්‍රසීලියානු සංගීතය ගොඩනැගූ බොහෝ බලපෑම් සඳහා පෘතුගාලය දොරටුව විය, නමුත් මෙම අංග බොහොමයක් පෘතුගීසි සම්භවයක් නොතිබුණද, සාමාන්‍යයෙන් යුරෝපීය ඒවා විය. පළමුවැන්නා වූයේ වියානා සම්භාව්‍යවාදයේ බලපෑමෙන් යුත් පූජනීය කෑලි කතුවරයා වන ජෝස් මෞරිසියෝ නූන්ස් ගාර්ෂියා ය.[14] අප්‍රිකානු අංගයේ ප්‍රධාන දායකත්වය වූයේ රිද්මයානුකූල විවිධත්වය සහ සමහර නැටුම් සහ උපකරණ ය.[13]

දහඅටවන සියවසේ අග භාගයේ සිට ජනප්‍රිය සංගීතය, සම්බා වඩාත් සාමාන්‍ය සහ යුනෙස්කෝ සංස්කෘතික උරුම ලැයිස්තුවේ සැලකේ.[15] සම්බා-රෙගේ, මරකාටු, ෆ්‍රෙවෝ සහ ඇෆොක්සේ යනු වාර්ෂික බ්‍රසීලියානු සැණකෙළිවල පෙනී සිටීමෙන් ජනප්‍රිය වූ සංගීත සම්ප්‍රදායන් හතරකි.[16] කපොයිරා සාමාන්‍යයෙන් වාදනය කරනු ලබන්නේ කපොයිරා සංගීතය ලෙස හඳුන්වන තමන්ගේම සංගීතයෙනි, එය සාමාන්‍යයෙන් ඇමතුම් සහ ප්‍රතිචාර ජන සංගීතයක් ලෙස සැලකේ.[17] ෆෝරෝ යනු ඊසානදිග බ්‍රසීලයේ ෆෙස්ටා ජූනිනා අතරතුර කැපී පෙනෙන ජන සංගීත වර්ගයකි.[18] මිසූරි විශ්ව විද්‍යාලයේ පෘතුගීසි මහාචාර්ය ජැක් ඒ. ඩ්‍රේපර් III,[19] තර්ක කරන්නේ ග්‍රාමීය ජීවන රටාවක් සඳහා අතීතකාමී හැඟීම් යටපත් කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙස ෆෝරෝ භාවිතා කළ බවයි.[20]

චෝරෝ යනු ජනප්‍රිය සංගීත භාණ්ඩ ශෛලියකි. එහි මූලාරම්භය 19 වන සියවසේ රියෝ ද ජැනයිරෝ හි ය. ශෛලිය බොහෝ විට වේගවත් හා ප්‍රීතිමත් රිද්මයක් ඇති අතර එය සියුම් මොඩියුලේෂන් සහ සමමුහුර්තකරණයෙන් සහ ප්‍රතිවිරෝධක ලක්ෂ්‍යයෙන් පිරී ඇත.[21] බොසා නෝවා යනු 1950 සහ 1960 ගණන්වල සංවර්ධනය කර ජනප්‍රිය කරන ලද බ්‍රසීලියානු සංගීතයේ ප්‍රසිද්ධ ශෛලියකි.[22] "බොසා නෝවා" යන වාක්‍ය ඛණ්ඩයේ තේරුම වචනාර්ථයෙන් 'නව ප්‍රවණතාව' යන්නයි.[23] සම්බා සහ ජෑස් වල ගීතමය විලයනයක් වන බොසා නෝවා 1960 ගණන්වල සිට විශාල අනුගාමිකයින් පිරිසක් අත්පත් කර ගත්තේය.[24] සමහර ජාත්‍යන්තර බ්‍රසීලියානු සංගීත කලාකරුවන්, උදාහරණයක් ලෙස: කාමන් මිරැන්ඩා, ටොම් ජොබිම්, ජෝඕ ගිල්බර්ටෝ, සර්ජියෝ මෙන්ඩිස්, යුමිර් ඩියෝඩටෝ, සෙපුල්ටුරා සහ ඔලෝඩම්.

සාහිත්‍යය

[සංස්කරණය]
බ්‍රසීලියානු ලිපි ඇකඩමියේ නිර්මාතෘ, කවියෙකු සහ නවකතාකරුවෙකු වන මචාඩෝ ද ඇසිස්

බ්‍රසීලියානු සාහිත්‍යය 16 වන සියවස දක්වා දිව යයි, බ්‍රසීලයේ පළමු පෘතුගීසි ගවේෂකයන්ගේ ලේඛන, පෙරෝ වාස් ද කැමින්හා වැනි අයගේ ලේඛන, යුරෝපීය පාඨකයින් ආකර්ෂණය කරගත් සත්ත්ව විශේෂ, වෘක්ෂලතා විස්තර සහ ස්වදේශික ජනගහනය පිළිබඳ විවරණ වලින් පිරී ඇත.[25]

බ්‍රසීලය රොමෑන්ටිකවාදයේ සැලකිය යුතු කෘති නිෂ්පාදනය කළේය - ජෝකිම් මැනුවෙල් ද මැසිඩෝ සහ ජෝස් ද ඇලෙන්කාර් වැනි නවකතාකරුවන් ආදරය සහ වේදනාව පිළිබඳ නවකතා ලිවීය. ඇලෙන්කාර්, ඔහුගේ දිගු වෘත්තීය ජීවිතය තුළ, ඕ ගුරානි, ඉරසෙමා සහ උබිරාජාරා යන ස්වදේශික නවකතා වල ආදිවාසීන් වීරයන් ලෙස සැලකුවේය.[26] ඔහුගේ සමකාලීනයෙකු වන මචාඩෝ ද ඇසිස්, සෑම ප්‍රභේදයකම පාහේ ලියා ඇති අතර ලොව පුරා විචාරකයින්ගෙන් ජාත්‍යන්තර කීර්තිය ලබා ගැනීම දිගටම කරගෙන යයි.[27][28][29]

1922 දී නූතන කලා සතිය මගින් සනාථ කරන ලද බ්‍රසීලියානු නූතනවාදය, ජාතිකවාදී ඇවන්ගාඩ් සාහිත්‍යයක් ගැන සැලකිලිමත් වූ අතර,[30] පශ්චාත් නූතනවාදය ජෝඕ කබ්‍රල් ද මෙලෝ නෙටෝ, කාලෝස් ඩ්‍රමන්ඩ් ද ඇන්ඩ්‍රේඩ්, විනීසියස් ද මොරේස්, කෝරා කොරලිනා, ග්‍රැසිලියානෝ රාමොස්, සිසිලියා මයිරෙල්ස් වැනි සුවිශේෂී කවියන් සහ ජෝර්ජ් අමාඩෝ, ජෝඕ ගුයිමරේස් රෝසා, ක්ලැරිස් ලිස්පෙක්ටර් සහ මැනුවෙල් බන්ඩෙයිරා වැනි විශ්වීය හා කලාපීය විෂයයන් සමඟ කටයුතු කරන ජාත්‍යන්තරව ප්‍රසිද්ධ ලේඛකයින් පරම්පරාවක් ගෙන ආවේය.[31][32][33]

බ්‍රසීලයේ වඩාත්ම වැදගත් සාහිත්‍ය සම්මානය වන්නේ කැමෝස් ත්‍යාගය වන අතර එය පෘතුගීසි භාෂාව කතා කරන ලෝකයේ සෙසු රටවල් සමඟ බෙදා ගනී. 2016 වන විට, බ්‍රසීලයට ත්‍යාගය ලැබුණු සංඛ්‍යාව එකොළොස් දෙනෙකි.[34] බ්‍රසීලය ජාතික භාෂාව සහ සාහිත්‍යය රැකබලා ගැනීම අරමුණු කරගත් ලාභ නොලබන සංස්කෘතික සංවිධානයක් වන බ්‍රසීලියානු ලිපි ඇකඩමිය ද තමන්ගේම සාහිත්‍ය ඇකඩමියක් ද පවත්වයි.[35]

සිනමාව

[සංස්කරණය]
රටේ විශාලතම චිත්‍රපට උළෙල වන ග්‍රැමඩෝ චිත්‍රපට උළෙල

බ්‍රසීලියානු චිත්‍රපට කර්මාන්තය ආරම්භ වූයේ 19 වන සියවසේ අගභාගයේදී, බෙල් එපොක් හි මුල් දිනවල ය. 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී ජාතික චිත්‍රපට නිෂ්පාදන පැවති අතර, රියෝ ද මැග්නිෆිසන්ට් වැනි ඇමරිකානු චිත්‍රපට නගරයේ සංචාරක ව්‍යාපාරය ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා රියෝ ද ජැනයිරෝ හි නිෂ්පාදනය කරන ලදී.[36] ලිමිට් (1931) සහ ගංගා බෲටා (1933), දෙවැන්න ඇඩෙමර් ගොන්සාගා විසින් ප්‍රභූ චිත්‍රාගාරයක් වන සිනේඩියා හරහා නිෂ්පාදනය කරන ලද අතර, නිකුත් කිරීමේදී දුර්වල ලෙස පිළිගැනීමට ලක් වූ අතර බොක්ස් ඔෆිස් හි අසාර්ථක වූ නමුත් වර්තමානයේ ඒවා ප්‍රශංසාවට ලක් වූ අතර සියලු කාලයේ හොඳම බ්‍රසීලියානු චිත්‍රපට අතරට ඇතුළත් වේ.[37] 1941 නිම නොකළ චිත්‍රපටය වන ඉට්ස් ඕල් ට්‍රූ කොටස් හතරකට බෙදා ඇති අතර, ඉන් දෙකක් බ්‍රසීලයේ රූගත කර ඕර්සන් වෙල්ස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලදී; එය මුලින් නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ගෙටුලියෝ වර්ගාස්ගේ එස්ටාඩෝ නොවෝ අතරතුර එක්සත් ජනපදයේ හොඳ අසල්වැසි ප්‍රතිපත්තියේ කොටසක් ලෙස ය.

1960 ගණන් වලදී, සිනමා නෝවෝ ව්‍යාපාරය ග්ලෝබර් රොචා, නෙල්සන් පෙරේරා ඩොස් සැන්ටොස්, පාවුලෝ සීසර් සරසේනි සහ ආර්නාල්ඩෝ ජබෝර් වැනි අධ්‍යක්ෂවරුන් සමඟ ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. ග්ලෝබර් රොචා ගේ Black God, White Devil (1964) සහ Entranced Earth (1967) චිත්‍රපට බ්‍රසීලියානු චිත්‍රපට ඉතිහාසයේ විශිෂ්ටතම සහ වඩාත්ම බලගතු ඒවා ලෙස සැලකේ.[38] රොචා ඇන්ටෝනියෝ දාස් මෝර්ටෙස් වෙනුවෙන් 1969 කෑන්ස් චිත්‍රපට උළෙල හිදී Prix de la mise en Scene සහ 1977 හොඳම කෙටි චිත්‍රපටය සඳහා වූ විශේෂ ජූරි ත්‍යාගය දිනා ගත්තේය.

1990 ගණන්වලදී, බ්‍රසීලය O Quatrilho (Fábio Barreto, 1995), O Que É Isso, Companheiro වැනි චිත්‍රපට සමඟ විවේචනාත්මක සහ වාණිජමය සාර්ථකත්වයේ නැගීමක් දුටුවේය. (බෲනෝ බැරෙටෝ, 1997) සහ සෙන්ට්‍රල් ඩෝ බ්‍රසීල් (වෝල්ටර් සැල්ස්, 1998), මේ සියල්ලම හොඳම විදේශ භාෂා චිත්‍රපටය සඳහා ඇකඩමි සම්මානය සඳහා නම් කරන ලද අතර, දෙවැන්න ෆර්නැන්ඩා මොන්ටිනිග්‍රෝ සඳහා හොඳම නිළිය සඳහා නාමයෝජනා ලැබීය. 2002 දී ෆර්නැන්ඩෝ මයිරෙල්ස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද සිටි ඔෆ් ගෝඩ් අපරාධ චිත්‍රපටය, විචාරක පැසසුමට ලක් වූ අතර, රොටන් ටොමැටෝස් හි 90% ක් ලබා ගත් අතර,[39] රොජර් ඊබට්ගේ දශකයේ හොඳම චිත්‍රපට ලැයිස්තුවේ[40] ස්ථානගත කර ඇති අතර 2004 දී හොඳම අධ්‍යක්ෂවරයා ඇතුළුව ඇකඩමි සම්මාන නාමයෝජනා හතරක් ලබා ගත්තේය. බ්‍රසීලයේ කැපී පෙනෙන චිත්‍රපට උළෙලවල් අතරට සාඕ පවුලෝ සහ රියෝ ද ජැනයිරෝ ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙල සහ ග්‍රැමඩෝ උළෙල ඇතුළත් වේ.

වෝල්ටර් සැල්ස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද අයි ස්ටිල් හියර් චිත්‍රපටය 97 වන ඇකඩමි සම්මාන උළෙලේදී හොඳම නිළිය (ටොරස්) සහ හොඳම චිත්‍රපටය සඳහා නම් කරන ලදී, [41][42][43] සහ හොඳම ජාත්‍යන්තර විශේෂාංග චිත්‍රපටය දිනා ගත් අතර, ඇකඩමි සම්මානයක් දිනා ගත් පළමු බ්‍රසීලියානු නිෂ්පාදනය වූ චිත්‍රපටය බවට පත්විය. 2025 මැයි 18 වන දින 2025 කෑන්ස් චිත්‍රපට උළෙලේ ප්‍රධාන තරඟයේදී The Secret Agent චිත්‍රපටයේ ලෝක මංගල දර්ශනය පැවැත්විණි, එහිදී එය වැග්නර් මෝරා සඳහා හොඳම නළුවා සම්මානය, මෙන්ඩෝන්සා සඳහා හොඳම අධ්‍යක්ෂක සම්මානය සහ FIPRESCI සම්මානය දිනා ගත්තේය. එය තවදුරටත් පුළුල් විචාරක පැසසුමට ලක් විය.[44]

දෘශ්‍ය කලා

[සංස්කරණය]
බ්‍රසීලයේ වැදගත්ම චිත්‍ර ශිල්පියෙකු වන කැන්ඩිඩෝ පෝර්ටිනාරි විසින් තෝමස් ජෙෆර්සන් ගොඩනැගිල්ලේ වනාන්තරයට ඇතුළුවීමේ බිතුසිතුවමක්.

බ්‍රසීලියානු සිතුවම් 16 වන සියවසේ අගභාගයේදී මතු වූ අතර,[45] බැරොක්, රොකෝකෝ, නව සම්භාව්‍යවාදය, රොමෑන්ටිකවාදය, යථාර්ථවාදය, නූතනවාදය, ප්‍රකාශනවාදය, සර්රියලිස්වාදය, කියුබිස්වාදය සහ වියුක්තවාදය යන බලපෑම් වලින් එය බ්‍රසීලියානු ශාස්ත්‍රීය කලාව ලෙස හැඳින්වෙන ප්‍රධාන කලා ශෛලියක් බවට පත් කළේය.[46][47]

1816 දී ප්‍රංශ කලාත්මක මෙහෙවර බ්‍රසීලයට පැමිණියේ ගෞරවනීය ඇකඩමි ඩෙස් බියුක්ස්-ආර්ට්ස් ආකෘතියට අනුව කලා ඇකඩමියක් නිර්මාණය කිරීමට යෝජනා කරමිනි. එහිදී කලාකරුවන් සහ ශිල්පීන් යන දෙපිරිසටම ආකෘති නිර්මාණය, අලංකාර කිරීම, වඩු කර්මාන්තය වැනි ක්‍රියාකාරකම් සඳහා උපාධි පාඨමාලා සහ ජීන්-බැප්ටිස්ට් ඩෙබ්‍රෙට් වැනි කලාකරුවන් ගෙන එන ලදී.[47]

ඉම්පීරියල් ලලිත කලා ඇකඩමිය නිර්මාණය කිරීමත් සමඟ, 19 වන සියවස තුළ නව කලාත්මක චලනයන් රට පුරා ව්‍යාප්ත වූ අතර පසුව නූතන කලා සතිය ලෙස හැඳින්වෙන උත්සවය 1922 දී ශාස්ත්‍රීය සම්ප්‍රදායෙන් බිඳී නූතනවාදී කලාවන්ගෙන් බලපෑමට ලක් වූ ජාතිකවාදී ප්‍රවණතාවක් ආරම්භ කළේය.[48]

වඩාත් ප්‍රසිද්ධ බ්‍රසීලියානු චිත්‍ර ශිල්පීන් අතර රිකාඩෝ ඩෝ පිලාර් සහ මනෝයෙල් ඩා කොස්ටා අටයිඩේ (බැරොක් සහ රොකෝකෝ), වික්ටර් මයිරෙල්ස්, පේද්‍රෝ අමරිකෝ සහ අල්මේදා ජූනියර් (රොමැන්ටික්වාදය සහ යථාර්ථවාදය), ඇනීටා මල්ෆැටි, ඉස්මයිල් නෙරි, ලසාර් සේගල්, එමිලියානෝ ඩි කැවල්කාන්ටි, විසෙන්ටේ ඩෝ රෙගෝ මොන්ටෙයිරෝ සහ ටාර්සිලා ඩෝ අමරල් (ප්‍රකාශනවාදය, සර්රියලිස්වාදය සහ කියුබිස්වාදය), ඇල්ඩෝ බොනඩෙයි, ජෝස් පැන්සෙට්ටි සහ කැන්ඩිඩෝ පෝර්ටිනාරි (නූතනවාදය) ඇතුළත් වේ.[49]

නාට්‍ය

[සංස්කරණය]
2008 දී නිව් යෝර්ක් නගරයේ රිවර්සයිඩ් පල්ලියේදී පීඩිතයන්ගේ රඟහල පිළිබඳ වැඩමුළුවක් ඉදිරිපත් කරන ඔගස්ටෝ බෝල්

බ්‍රසීලයේ රඟහල ආරම්භ වන්නේ 16 වන සියවසේදී කතෝලික ධර්මය ව්‍යාප්ත කිරීම සඳහා නාට්‍ය භාවිතා කළ ජේසු නිකායික ව්‍යාප්තියේ කාල පරිච්ඡේදයේදීය. 17 වන සහ 18 වන සියවස් වලදී, යුරෝපීය ව්‍යුත්පන්නයේ වේදිකාවේ නාට්‍යකරුවන් උසාවි හෝ පෞද්ගලික රංගනයන් සඳහා විය.[50] 19 වන සියවසේදී, නාට්‍ය රචකයින් වන ඇන්ටෝනියෝ ගොන්කාල්ව්ස් ඩයස් සහ ලුයිස් කාලෝස් මාටින්ස් පෙනා ඔවුන්ගේ රංගනය සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය.[51] ඔපෙරා සහ වාද්‍ය වෘන්ද රාශියක් ද තිබුණි. බ්‍රසීලියානු කොන්දොස්තර ඇන්ටෝනියෝ කාලෝස් ගෝමස් ඉල් ගුරානි වැනි ඔපෙරා සමඟ ජාත්‍යන්තරව ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. 19 වන සියවස අවසානයේ, කොන්දොස්තර චිකින්හා ගොන්සාගා වැනි ප්‍රසිද්ධ කලාකරුවන්ගේ ගීත සමඟ වාද්‍ය වෘන්ද නාට්‍ය රඟ දැක්වීය.[52]

දැනටමත් 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී සිනමාහල්, ව්‍යවසායකයින් සහ නළු සමාගම් පැවතුනි. 1940 දී, පැස්චෝල් කාලෝස් මැග්නෝ සහ ඔහුගේ ශිෂ්‍ය රංග ශාලාව, විකට නළුවන් කණ්ඩායම සහ ඉතාලි නළු ඇඩොල්ෆෝ සෙලි, රග්ගෙරෝ ජැකොබ්බි සහ ඇල්ඩෝ කැල්වෝ, ටීට්‍රෝ බ්‍රසීලිරෝ ඩි කොමේඩියා හි නිර්මාතෘවරුන් විසින් බ්‍රසීලියානු රංග ශාලාව අලුත් කරන ලදී. 1960 ගණන්වල සිට, සමාජීය හා ආගමික ගැටළු සඳහා කැප වූ රංග ශාලාවක් එයට සහභාගී විය. මෙම අදියරේ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන කතුවරුන් වූයේ ජෝර්ජ් ඇන්ඩ්‍රේඩ් සහ අරියානෝ සුවසුනා ය.[51]

ආහාර පිසීම

[සංස්කරණය]
ෆයිජෝවාඩා යනු බ්‍රසීලියානු ආහාරවල ජාතික ආහාරයකි.

බ්‍රසීලියානු ආහාර කලාපය අනුව බෙහෙවින් වෙනස් වන අතර, එය රටේ ස්වදේශික සහ සංක්‍රමණික ජනගහනයේ විවිධ මිශ්‍රණය පිළිබිඹු කරයි. මෙය කලාපීය වෙනස්කම් සංරක්ෂණය කිරීම මගින් සලකුණු කරන ලද ජාතික ආහාරයක් නිර්මාණය කර ඇත.[53] වඩාත් ප්‍රසිද්ධ බ්‍රසීලියානු ආහාර සමහරක් වන්නේ රටේ ජාතික ආහාරය ලෙස සැලකෙන ෆයිජෝඩා;[54] සහ රොඩිසියෝ විලාසිතාවෙන් බොහෝ විට සේවය කරන බාබකියු වර්ගයක් වන චුරාස්කෝ ය. අනෙකුත් කලාපීය ආහාර අතරට බීජූ, ෆීජෝ ට්‍රොපයිරෝ, වටපා, මොකෙකා, පොලෙන්ටා (ඉතාලි ආහාර වලින්) සහ අකරජේ (අප්‍රිකානු ආහාර වලින්) ඇතුළත් වේ.[55] ජාතික පානය කෝපි ය; කැචාකා යනු බ්‍රසීලයේ ස්වදේශික මත්පැන් ය. කැචාකා උක් වලින් ආසවනය කර ඇති අතර ජාතික කොක්ටේල් වන කයිපිරින්හා හි ප්‍රධාන අමුද්‍රව්‍යය වේ.[56]

සාමාන්‍ය ආහාර වේලක් බොහෝ විට බත් සහ බෝංචි වලින් හරක් මස්, සලාද, ප්‍රංශ ෆ්‍රයිස් සහ බැදපු බිත්තරයක් සමඟ අඩංගු වේ.[57] බොහෝ විට, එය මඤ්ඤොක්කා පිටි (ෆරෝෆා) සමඟ මිශ්‍ර කර ඇත. බැදපු අර්තාපල්, බැදපු මඤ්ඤොක්කා, බැදපු කෙසෙල්, බැදපු මස් සහ බැදපු චීස් බොහෝ විට දිවා ආහාරයේදී අනුභව කරන අතර බොහෝ සාමාන්‍ය අවන්හල්වල සේවය කරනු ලැබේ.[58] ජනප්‍රිය කෙටි ආහාර වන්නේ පැස්ටල් (බැදපු පේස්ට්‍රි); කොක්සින්හා (කුකුළු මස් ක්‍රොකට් වල ප්‍රභේදයක්); පාඕ ද ක්විජෝ (චීස් පාන් සහ මඤ්ඤොක්කා පිටි / ටැපියෝකා); පැමොන්හා (ඉරිඟු සහ කිරි පේස්ට්); එස්ෆිරා (ලෙබනන් පේස්ට්‍රි වල ප්‍රභේදයක්); කිබ්බේ (අරාබි ආහාර වලින්); සහ එම්පාඩා (පේස්ට්රි), ඉස්සන් හෝ තල් හදවත පිරවූ කුඩා ලුණු පයි.

බ්‍රසීලයේ බ්‍රිගේඩයිරෝස් (චොකලට් ෆජ් බෝල), බෝලෝ ඩි රෝලෝ (ගොයිබඩා සමග රෝල් කේක්), කොකාඩා (පොල් පැණිරස), බෙයිජින්හෝස් (පොල් ට්‍රෆල්ස් සහ කරාබුනැටි) සහ රොමියු ඊ ජුලියටා (ගොයිබඩා සමඟ චීස්) වැනි විවිධ අතුරුපස ඇත. රටකජු පැකෝකා, රපදුර සහ පෙ ඩි මොලෙක් සෑදීමට යොදා ගනී. අකායි, කුපුවාචු, අඹ, ගස්ලබු, කොකෝවා, කජු, පේර, දොඩම්, දෙහි, පැෂන්, අන්නාසි, සහ හොග් ප්ලම් වැනි දේශීය පොදු පලතුරු යුෂ බවට පත් කර චොකලට්, අයිස් පොප් සහ අයිස්ක්‍රීම් සෑදීමට යොදා ගනී.[59]

මාධ්‍ය

[සංස්කරණය]
හිටපු ජනාධිපතිනි ඩිල්මා රූසෙෆ් ජෝර්නල් නැෂනල් ප්‍රවෘත්ති වැඩසටහනකදී. රෙඩේ ග්ලෝබෝ යනු ලොව දෙවන විශාලතම වාණිජ රූපවාහිනී ජාලයයි.[60]

බ්‍රසීලියානු මුද්‍රණාලය නිල වශයෙන් 1808 මැයි 13 වන දින රියෝ ද ජැනයිරෝ හි උපත ලැබීය. රීජන්ට් ජෝන් කුමරු විසින් රාජකීය මුද්‍රණ ජාතික මුද්‍රණාලය නිර්මාණය කිරීමත් සමඟ.[61] රටේ ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද පළමු පුවත්පත වන ගැසෙටා ඩෝ රියෝ ද ජැනයිරෝ 1808 සැප්තැම්බර් 10 වන දින සංසරණය වීමට පටන් ගත්තේය.[62] වර්තමානයේ විශාලතම පුවත්පත් වන්නේ ෆෝල්හා ද එස්.පාවුලෝ, ඕ ග්ලෝබෝ සහ ඕ එස්ටාඩෝ ද එස්.පාවුලෝ ය.[63]

1922 සැප්තැම්බර් 7 වන දින එවකට ජනාධිපති එපිටාසියෝ පෙසෝවාගේ කතාවකින් ගුවන්විදුලි විකාශනය ආරම්භ වූ අතර 1923 අප්‍රේල් 20 වන දින "රියෝ ද ජැනයිරෝ ගුවන්විදුලි සංගමය" නිර්මාණය කිරීමත් සමඟ විධිමත් කරන ලදී.[64] බ්‍රසීලයේ රූපවාහිනිය නිල වශයෙන් ආරම්භ වූයේ 1950 සැප්තැම්බර් 18 වන දින ඇසිස් චැටෝබ්‍රියන්ඩ් විසින් රූපවාහිනී ටුපි ආරම්භ කිරීමත් සමඟය.[65] එතැන් සිට, රූපවාහිනිය රට තුළ වර්ධනය වී ඇති අතර, ග්ලෝබෝ, එස්බීටී, රෙකෝඩ් ටීවී, බන්ඩෙයිරන්ටෙස් සහ රෙඩෙටීවී වැනි විශාල වාණිජ විකාශන ජාල නිර්මාණය කරයි.

1960 දශකයේ මැද භාගය වන විට, බ්‍රසීලියානු විශ්ව විද්‍යාල IBM සහ Burroughs Large Systems වෙතින් ප්‍රධාන රාමු පරිගණක ස්ථාපනය කර තිබුණි. 1970 සහ 1980 ගණන් වලදී, දේශීය පරිගණක නිෂ්පාදනය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා බ්‍රසීල රජය විදේශීය ආනයන සීමා කළේය. 1980 ගණන්වලදී, බ්‍රසීලය රට තුළ අලෙවි කරන ලද පරිගණකවලින් අඩක් නිෂ්පාදනය කළේය. 2009 වන විට, බ්‍රසීලයේ ජංගම දුරකථන සහ අන්තර්ජාල භාවිතය ලෝකයේ පස්වන විශාලතම විය.[66]

2010 මැයි මාසයේදී, බ්‍රසීල රජය ජාත්‍යන්තර රූපවාහිනී මධ්‍යස්ථානයක් වන TV Brasil Internacional දියත් කළ අතර එය මුලින් රටවල් 49 කට විකාශනය විය.[67] ජාත්‍යන්තරව විකාශනය වන වාණිජ රූපවාහිනී නාලිකා අතර Globo Internacional, RecordTV Internacional සහ Band Internacional ඇතුළත් වේ.

ක්‍රීඩා

[සංස්කරණය]
පේලේ, පාපන්දු ක්‍රීඩකයෙක් මෙන්ම 20 වන සියවසේ ක්‍රීඩා චරිතයක් ද වේ.[68][69]
අයර්ටන් සෙන්නා, එකම ෆෝමියුලා වන් ග්‍රෑන්ඩ් ප්‍රී තරඟයේදී අඛණ්ඩව වැඩිම ජයග්‍රහණ සහ පෝල් ස්ථාන හිමි රියදුරු.

බ්‍රසීලයේ වඩාත්ම ජනප්‍රිය ක්‍රීඩාව පාපන්දු ය.[70] FIFA ලෝක ශ්‍රේණිගත කිරීම්වලට අනුව බ්‍රසීලියානු පිරිමි ජාතික කණ්ඩායම ලොව හොඳම කණ්ඩායම් අතරට ශ්‍රේණිගත කර ඇති අතර ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය වාර්තාගත ලෙස පස් වතාවක් ජයග්‍රහණය කර ඇත.[71][72]

වොලිබෝල්, පැසිපන්දු, ඔටෝ රේසිං සහ සටන් කලාවන් සඳහා ද විශාල ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් සිටිති. බ්‍රසීල පිරිමි ජාතික වොලිබෝල් කණ්ඩායම දැනට ලෝක ලීගය, ලෝක ග්‍රෑන්ඩ් චැම්පියන්ස් කුසලානය, ලෝක ශූරතාවය සහ ලෝක කුසලානය යන ශූරතා දරයි. ඔටෝ රේසිං වලදී, බ්‍රසීලියානු රියදුරන් තිදෙනෙකු ෆෝමියුලා වන් ලෝක ශූරතාව අට වතාවක් දිනා ඇත.[73][74][75] යාත්‍රා කිරීම, පිහිනීම, ටෙනිස්, සර්ෆින්, ස්කේට්බෝඩින්, එම්එම්ඒ, ජිම්නාස්ටික්, බොක්සිං, ජූඩෝ, මලල ක්‍රීඩා සහ මේස පන්දු වැනි අනෙකුත් ක්‍රීඩා වලද සැලකිය යුතු ජයග්‍රහණ ලබා ඇත.

සමහර ක්‍රීඩා වෙනස්කම් බ්‍රසීලයේ ආරම්භ වී ඇත: වෙරළ පාපන්දු,[76] ෆුට්සල් (ගෘහස්ථ පාපන්දු)[77] සහ පාපන්දු බ්‍රසීලයේ පාපන්දු වල වෙනස්කම් ලෙස මතු විය. සටන් කලාවන්හිදී, බ්‍රසීලියානුවන් කපොයිරා,[78] වේල් ටුඩෝ[79] සහ බ්‍රසීලියානු ජියු-ජිට්සු සංවර්ධනය කළහ.[80]

බ්‍රසීලය 1950 FIFA ලෝක කුසලානය,[81] වැනි ඉහළ පෙළේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩා ඉසව් කිහිපයකට සත්කාරකත්වය ලබා දී ඇති අතර මෑතකදී 2014 FIFA ලෝක කුසලානය, 2019 කෝපා ඇමරිකාව සහ 2021 කෝපා ඇමරිකාව සඳහා සත්කාරකත්වය ලබා දී ඇත.[82] සාඕ පවුලෝ පරිපථය වන ඔටෝඩ්‍රෝමෝ හෝසේ කාලෝස් පේස්, බ්‍රසීලයේ වාර්ෂික ග්‍රෑන්ඩ් ප්‍රීක් සඳහා සත්කාරකත්වය ලබා දී ඇත.[83] සාඕ පවුලෝ 1963 දී IV පෑන් ඇමරිකානු ක්‍රීඩා සංවිධානය කළ අතර, 2007 දී රියෝ ද ජැනයිරෝ XV පෑන් ඇමරිකානු ක්‍රීඩා සඳහා සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නේය.[84] 2009 ඔක්තෝබර් 2 වන දින, රියෝ ද ජැනයිරෝ 2016 ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා සහ 2016 පැරාලිම්පික් ක්‍රීඩා සඳහා සත්කාරකත්වය ලබා දුන් අතර, එය ක්‍රීඩා සඳහා සත්කාරකත්වය ලබා දුන් පළමු දකුණු ඇමරිකානු නගරය බවට පත් වූ අතර මෙක්සිකෝ නගරයට පසුව ලතින් ඇමරිකාවේ දෙවන නගරය බවට පත්විය. තවද, 1954 සහ 1963 දී FIBA ​​පැසිපන්දු ලෝක කුසලාන සඳහා සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නේ ද එම රටයි. 1963 ඉසව්වේදී, බ්‍රසීල ජාතික පැසිපන්දු කණ්ඩායම එහි ලෝක ශූරතා ශූරතා දෙකෙන් එකක් දිනා ගත්තේය.[85]

See also

[සංස්කරණය]
  1. ^ Largest Carnival Guinness World Records.
  2. ^ Teresa A. Meade (2009). A Brief History of Brazil. Infobase Publishing. p. 146. ISBN 978-0-8160-7788-5.
  3. ^ David Levinson (1998). Ethnic Groups Worldwide: A Ready Reference Handbook. Greenwood Publishing Group. p. 325. ISBN 978-1-57356-019-1.
  4. ^ Jeffrey Lesser (2013). Immigration, Ethnicity, and National Identity in Brazil, 1808 to the Present. Cambridge University Press. pp. 150–55. ISBN 978-0-521-19362-7.
  5. ^ Freyre, Gilberto (1986). "The Afro-Brazilian experiment: African influence on Brazilian culture". UNESCO. 30 May 2012 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 8 June 2008.
  6. ^ Leandro Karnal, Teatro da fé: Formas de representação religiosa no Brasil e no México do século XVI, São Paulo, Editora Hucitec, 1998; available on fflch.usp.br සංරක්ෂණය කළ පිටපත 24 ජූලි 2013 at the Wayback Machine
  7. ^ "The Brazilian Baroque", Encyclopaedia Itaú Cultural සංරක්ෂණය කළ පිටපත 30 අප්‍රේල් 2011 at the Wayback Machine
  8. ^ Leslie Marsh (2012). Brazilian Women's Filmmaking: From Dictatorship to Democracy. University of Illinois Press. p. 3. ISBN 978-0-252-09437-8.
  9. ^ Hue, Jorge de Souza (1999). Uma visão da arquitectura colonial no Brasil [A vision of Colonial Architecture in Brazil] (in Portuguese). Rio de Janeiro.
  10. ^ Boxer, Charles Ralph (1962). The Golden Age of Brazil, 1695–1750: Growing Pains of a Colonial Society. University of California Press.
  11. ^ a b Guimaraens, Cêça de. Arquitetura සංරක්ෂණය කළ පිටපත 8 සැප්තැම්බර් 2003 at the Wayback Machine. Portal do Ministério das Relações Exteriores.
  12. ^ Claro, Mauro. "Ambientes modernos. A casa modernista da Rua Santa Cruz, de Gregori Warchavchik, e outras casas da modernidade". In: Drops, 2008; 09 (025.03)
  13. ^ a b Duduka Da Fonseca; Bob Weiner (1991). Brazilian Rhythms for Drumset. Alfred Music Publishing. p. 7. ISBN 978-0-7692-0987-6.
  14. ^ Donna M. Di Grazia (2013). Nineteenth-Century Choral Music. Routledge. p. 457. ISBN 978-1-136-29409-9.
  15. ^ "UNESCO Culture Sector – Intangible Heritage – 2003 Convention". Unesco.org. සම්ප්‍රවේශය 4 June 2013.
  16. ^ Larry Crook (2009). Focus: Music of Northeast Brazil. Taylor & Francis. p. 78. ISBN 978-0-415-96066-3.
  17. ^ Peter Fryer (2000). Rhythms of Resistance: African Musical Heritage in Brazil. Pluto Press. p. 39. ISBN 978-0-7453-0731-2.
  18. ^ "Brazil From A TO Z: FORRÓ". Brazilian Experience. 25 December 2015.
  19. ^ "Jack A. Draper III". Romance Languages and Literatures: University of Missouri.
  20. ^ Draper, Jack A. III (2010). Forró and redemptive regionalism from the Brazilian northeast: popular music in a culture of migration. New York: Lang. ISBN 978-1-4331-1076-4. OCLC 643568832.
  21. ^ MacGowan, Chris; Pessanha, Ricardo (1998). The Brazilian Sound: Samba, Bossa Nova, and the Popular Music of Brazil. Temple University Press. pp. 159–61. ISBN 978-1-56639-545-8.
  22. ^ MacGowan & Pessanha (1998), p. 6.
  23. ^ Gayle Kassing (2007). History of Dance: An Interactive Arts Approach. Human Kinetics 10%. p. 236. ISBN 978-0-7360-6035-6.
  24. ^ Michael Campbell (2011). Popular Music in America: The Beat Goes on. Cengage Learning. p. 299. ISBN 978-0-8400-2976-8.
  25. ^ Crocitti & Vallance (2012), p. 360.
  26. ^ "Brazilian Literature: An Introduction". Embassy of Brasil – Ottawa. Visited on 2 November 2009.
  27. ^ Candido; Antonio. (1970) Vários escritos. São Paulo: Duas Cidades. p. 18
  28. ^ Caldwell, Helen (1970) Machado de Assis: The Brazilian Master and his Novels. Berkeley, Los Angeles and London, University of California Press.
  29. ^ Fernandez, Oscar Machado de Assis: The Brazilian Master and His Novels The Modern Language Journal, Vol. 55, No. 4 (Apr. 1971), pp. 255–56
  30. ^ Beatriz Mugayar Kühl, Arquitetura do ferro e arquitetura ferroviária em São Paulo: reflexões sobre a sua preservação, p. 202. Atelie Editorial, 1998.
  31. ^ Daniel Balderston and Mike Gonzalez, Encyclopedia of Latin American and Caribbean Literature, 1900–2003, p. 288. Routledge, 2004.
  32. ^ Sayers, Portugal and Brazil in Transitn, "Literature". U of Minnesota Press, 1 January 1999.
  33. ^ Marshall C. Eakin and Paulo Roberto de Almeida, Envisioning Brazil: A Guide to Brazilian Studies in the United States: "Literature, Culture and Civilization". University of Wisconsin Press, 31 October 2005.
  34. ^ "Prêmio Camões de Literatura | Biblioteca Nacional". Bn.br (පෘතුගීසි බසින්). 16 March 2016 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 26 January 2017.
  35. ^ "Quem somos | Academia Brasileira de Letras". Academia.org.br (පෘතුගීසි බසින්). 3 August 2014. සම්ප්‍රවේශය 26 January 2017.
  36. ^ "Rio the Magnificent (1932)". YouTube. 18 April 2008. Archived from the original on 7 November 2015. සම්ප්‍රවේශය 19 October 2015.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (link)
  37. ^ Larry, Rohter (9 November 2010). "Brazil's Best, Restored and Ready for a 21st-Century Audience". The New York Times. 1 January 2022 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 3 November 2010.
  38. ^ Tose, Juliano. "Editorial". Contracampo – revista de cinema. Revista Contracampo. සම්ප්‍රවේශය 19 October 2015.
  39. ^ "Cidade de Deus (City of God) (2003) – Rotten Tomatoes". Rotten Tomatoes. Flixster. 17 January 2003. සම්ප්‍රවේශය 19 October 2015.
  40. ^ Ebert, Roger (14 December 2012). "The best films of the decade". RogerEbert.com. සම්ප්‍රවේශය 19 October 2015.
  41. ^ "'I'm Still Here' makes history as first Brazilian film nominated for Best Picture at 2025 Oscars". The Express Tribune. January 23, 2025. සම්ප්‍රවේශය January 23, 2025.
  42. ^ Leite, Marcelo (January 23, 2025). "Oscars 2025: I'm Still Here's Best Picture Nomination Explained (& When You Can Watch It)". ScreenRant. සම්ප්‍රවේශය 2025-01-23.
  43. ^ Davis, Clayton (3 March 2025). "'I'm Still Here' Makes Oscar History as First Brazilian Film to Win International Feature Category". Variety.
  44. ^ Berkani, Mohamed (19 May 2025). "Festival de Cannes 2025 : "O agente secreto", extraordinaire plongée dans le Brésil de la dictature militaire des années 1970 dans un passionnant thriller" [Cannes Film Festival 2025: "The Secret Agent", extraordinary dive into Brazil of the military dictatorship of the 1970s in an exciting thriller]. France Info (ප්‍රංශ බසින්). Treize minutes de standing ovation pour Kleber Mendonça Filho et son équipe après la projection de son dernier opus, O agente secreto (L'Agent secret) [Thirteen minutes of standing ovation for Kleber Mendonça Filho and his team after the screening of his latest opus, O agente Secreto (The Secret Agent)]
  45. ^ Louzada, Maria Alice & Louzada, Julio. Os Primeiros Momentos da Arte Brasileira සංරක්ෂණය කළ පිටපත 6 ජූලි 2011 at the Wayback Machine. Júlio Louzada Artes Plásticas Brasil. Acesso 5 out 2010
  46. ^ Leite, José Roberto Teixeira & Lemos, Carlos A.C. Os Primeiros Cem Anos, in Civita, Victor. Arte no Brasil. São Paulo: Abril Cultural, 1979
  47. ^ a b Biscardi & Rocha 2006
  48. ^ Amaral, Aracy; Kim Mrazek Hastings (1995). "Stages in the Formation of Brazil's Cultural Profile". Journal of Decorative and Propaganda Arts. 21: 9–25. doi:10.2307/1504129. JSTOR 1504129.
  49. ^ Sevcenko, Nicolau. Pindorama revisitada: cultura e sociedade em tempos de virada. Série Brasil cidadão. Editora Peirópolis, 2000. pp. 39–47
  50. ^ Padre Anchieta Brasil Escola.
  51. ^ a b "Brazilian Theatre: An Introduction" (english බසින්). Ambasciata brasiliana a Ottawa. 5 February 2012 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී.{{cite web}}: CS1 maint: unrecognized language (link)
  52. ^ O Teatro no Brasil සංරක්ෂණය කළ පිටපත 2021-02-24 at the Wayback Machine Secretaria da Educação do Paraná.
  53. ^ "Way of Life". Encarta. MSN. http://encarta.msn.com/encyclopedia_761554342_4/Brazil.html. ප්‍රතිෂ්ඨාපනය 8 June 2008. 
  54. ^ Roger, "Feijoada: The Brazilian national dish" සංරක්ෂණය කළ පිටපත 29 නොවැම්බර් 2009 at the Wayback Machine braziltravelguide.com.
  55. ^ Cascudo, Luis da Câmara. História da Alimentação no Brasil. São Paulo/Belo Horizonte: Editora USP/Itatiaia, 1983.
  56. ^ Bayor, Ronald H. (2011). Multicultural America: An Encyclopedia of the Newest Americans. Georgia Institute of Technology. p. 181. ISBN 978-0-313-35786-2.
  57. ^ Barbosa, Lívia (2007). "Feijão com arroz e arroz com feijão: o Brasil no prato dos brasileiros". Horizontes Antropológicos. 13 (28): 87–116. doi:10.1590/S0104-71832007000200005.
  58. ^ Ferraccioli, Patrícia; Silveira, Eliane Augusta da (2010). "Cultural feeding influence on palative memories in the usual brazilian cuisine". Rev. Enferm. UERJ. 18 (2): 198–203. 2021-02-24 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 2025-06-18.
  59. ^ Freyre, Gilberto. Açúcar. Uma Sociologia do Doce, com Receitas de Bolos e Doces do Nordeste do Brasil. São Paulo, Companhia das Letras, 1997.
  60. ^ "Rede Globo se torna a 2ª maior emissora do mundo" (පෘතුගීසි බසින්). O Fuxico. 14 May 2012 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 22 May 2012.
  61. ^ Roberto Gonzalez Echevarría; Enrique Pupo-Walker (1996). The Cambridge History of Latin American Literature. Cambridge University Press. p. 13. ISBN 978-0-521-41035-9.
  62. ^ Donald H. Johnston (2003). Encyclopedia of international media and communications. Vol. 3. Academic Press. p. 130. ISBN 978-0-12-387671-3.
  63. ^ Jon S. Vincent (2003). Culture and Customs of Brazil. Greenwood Publishing Group. pp. 97–100. ISBN 978-0-313-30495-8.
  64. ^ Bryan McCann (2004). Hello, Hello Brazil: Popular Music in the Making of Modern Brazil. Duke University Press. p. 22. ISBN 978-0-8223-3273-2.
  65. ^ David Ward (2007). Television and Public Policy: Change and Continuity in an Era of Global Liberalization. Routledge. p. 28. ISBN 978-0-203-87728-9.
  66. ^ Martin Campbell-Kelly; William F. Aspray; Jeffrey R. Yost; Honghong Tinn; Gerardo Con Díaz (2023). Computer: A History of the Information Machine. Taylor & Francis. ISBN 978-1-00-087875-2.
  67. ^ "Brazil launches international TV station for Africa". BBC News. 25 May 2010. සම්ප්‍රවේශය 30 October 2010.
  68. ^ "FIFA: Pele, the greatest of them all". FIFA. 28 June 2012. 9 January 2021 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 11 January 2021.
  69. ^ "Pele tops World Cup legends poll". BBC News. 12 June 2006. 26 March 2019 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 21 January 2016.
  70. ^ "Futebol, o esporte mais popular do Brasil, é destaque no Via Legal". Jusbrasil.com.br. 30 March 2012 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 16 April 2011.
  71. ^ "Football in Brazil". Goal Programme. International Federation of Association Football. 15 April 2008. 4 June 2007 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  72. ^ Zirin, 2014. Chapter 4 "Futebol: The Journey from Daring to Fear"
  73. ^ Donaldson, Gerald. "Emerson Fittipaldi". Hall of Fame. The Official Formula 1 Website. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  74. ^ Donaldson, Gerald. "Nelson Piquet". Hall of Fame. The Official Formula 1 Website. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  75. ^ Donaldson, Gerald. "Ayrton Senna". Hall of Fame. The Official Formula 1 Website. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  76. ^ "Beach Soccer". International Federation of Association Football. 23 June 2007 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  77. ^ "1950 FIFA World Cup Brazil". Previous FIFA World Cups. International Federation of Association Football. 3 June 2007 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  78. ^ "The art of capoeira". BBC. 20 September 2006. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  79. ^ "Brazilian Vale Tudo". I.V.C. 30 May 1998 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  80. ^ "International Brazilian Jiu-Jitsu Federation". International Brazilian Jiu-Jitsu Federation. 20 April 2008 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  81. ^ "2014 FIFA World Cup Brazil". International Federation of Association Football. 9 June 2008 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  82. ^ "The Official Formula 1 Website". Formula One Administration. 4 June 2008 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 6 June 2008.
  83. ^ Ming Li; Eric W. MacIntosh; Gonzalo A. Bravo (2011). International Sport Management. Human Kinetics – College of Business at Ohio University. p. 129. ISBN 978-1-4504-2241-3.
  84. ^ "Olympics 2016: Tearful Pele and weeping Lula greet historic win for Rio", The Guardian, 2 October 2009.
  85. ^ "FIBA World Championship History (pdf)" (PDF). FIBA. 1 January 2007. 9 October 2022 දින මුල් පිටපත (PDF) වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 24 February 2012.
"https://si.wikipedia.org/w/index.php?title=බ්‍රසීලයේ_සංස්කෘතිය&oldid=762593" වෙතින් සම්ප්‍රවේශනය කෙරිණි