Jump to content

ඇල්ජීරියාවේ රජය සහ දේශපාලනය

බැඳියන් එක්කරන්න
විකිපීඩියා වෙතින්
2019 සිට ඇල්ජීරියාවේ ජනාධිපති, අබ්දෙල්මඩ්ජිඩ් ටෙබවුන්

තේරී පත් වූ දේශපාලකයන්ට ඇල්ජීරියාව සම්බන්ධයෙන් ඇත්තේ ඉතා අල්ප බලයකි. ඒ වෙනුවට, "ලෙ පුවොයර්" ("බලය") ලෙස හඳුන්වන, තේරී පත් නොවූ සිවිල් සහ මිලිටරි "ඩිසිඩියර්ස්" ("තීරණකරුවන්") කණ්ඩායමක් සැබවින්ම රට පාලනය කරයි, ජනාධිපති විය යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න පවා තීරණය කරයි.[1][2] 2019 විරෝධතා අතරතුර ඔහුව පහත හෙලීමට පෙර වඩාත්ම බලගතු පුද්ගලයා හමුදා බුද්ධි අංශ ප්‍රධානියා වූ මොහොමඩ් මෙඩීනේ විය හැකිය.[3] මෑත වසරවලදී, මෙම ජෙනරාල්වරුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් මිය ගොස්, විශ්‍රාම ගොස් හෝ සිරගත කර ඇත. ජෙනරාල් ලාර්බි බෙල්කෙයර් ගේ මරණයෙන් පසු, පෙර ජනාධිපති බුටෙෆ්ලිකා, විශේෂයෙන්ම සොනාට්‍රාච් හි පක්ෂපාතී පුද්ගලයින් ප්‍රධාන තනතුරුවලට පත් කරන ලද අතර, විරෝධතා අතරතුර 2019 දී ඔහුව බලයෙන් පහ කරන තෙක් දින නියමයක් නොමැතිව නැවත තේරී පත් විය හැකි ව්‍යවස්ථාමය සංශෝධන ලබා ගත්තේය.[4]

රාජ්‍ය නායකයා ඇල්ජීරියාවේ ජනාධිපතිවරයා වන අතර ඔහු වසර පහක ධුර කාලයක් සඳහා තේරී පත් වේ. ජනාධිපතිවරයා වසර පහක වාර දෙකකට සීමා වේ. මෑත කාලීන ජනාධිපතිවරණය 2019 අප්‍රේල් මාසයේදී පැවැත්වීමට සැලසුම් කර තිබූ නමුත්, මැතිවරණයට සහභාගී වීමට ජනාධිපතිවරයා ගත් තීරණයට එරෙහිව පෙබරවාරි 22 වන දින පුලුල් විරෝධතා පැනනැගුණු අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ජනාධිපති බුටෙෆ්ලිකා අප්‍රේල් 3 වන දින සිය ඉල්ලා අස්වීම ප්‍රකාශ කළේය.[5] ස්වාධීන අපේක්ෂකයෙකු වන අබ්දෙල්මඩ්ජිඩ් ටෙබවුන්, 2019 දෙසැම්බර් 12 වන දින මැතිවරණයෙන් පසුව ජනාධිපති ලෙස තේරී පත් විය. දේශපාලන ක්‍රමයේ විස්තීර්ණ ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා වූ ඉල්ලීම් උපුටා දක්වමින් විරෝධතාකරුවන් ටෙබවුන් ජනාධිපති ලෙස පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ.[6] ඇල්ජීරියාවේ ජනතාවට වයස අවුරුදු 18 දී සර්වජන ඡන්ද බලය ලැබේ. ජනාධිපතිවරයා හමුදා, අමාත්‍ය මණ්ඩලය සහ අධි ආරක්‍ෂක මණ්ඩලය හි ප්‍රධානියා වේ. ඔහු රජයේ ප්‍රධානියා ද වන අගමැති පත් කරයි.[7]

මහජන ජාතික සභාව

ඇල්ජීරියානු පාර්ලිමේන්තුව ද්විමණ්ඩල වේ; එනම් පහළ මන්ත්‍රණ සභාව හා මහජන ජාතික සභාව ලෙසය. වසර පහක වාර සඳහා සෘජුවම තේරී පත් වන සාමාජිකයින් 462 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වන අතර, ඉහළ මන්ත්‍රී මණ්ඩලය වන ජාතියේ කවුන්සිලයේ වසර හයක කාලයක් සේවය කරන සාමාජිකයින් 144 දෙනෙකු සිටින අතර, ඉන් සාමාජිකයින් 96 දෙනෙකු ප්‍රාදේශීය විසින් තෝරා ගනු ලැබේ. 48 ක් ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරනු ලැබේ.[8] ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව, "ආගම, භාෂාව, ජාතිය, ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය, වෘත්තිය හෝ ප්‍රදේශයේ වෙනස්කම් මත පදනම්ව" දේශපාලන සංගමයක් පිහිටුවා ගත නොහැක. මීට අමතරව, දේශපාලන ව්‍යාපාර ඉහත සඳහන් විෂයයන්ගෙන් නිදහස් කළ යුතුය.[9]

පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය අවසන් වරට පැවැත්වුණේ 2017 මැයි මාසයේදීය. මැතිවරනයේදී, එෆ්එල්එන් එහි ආසන 44 ක් අහිමි වූ නමුත් ආසන 164 ක් සමඟ විශාලතම පක්ෂය ලෙස පැවතුනි, මිලිටරි පිටුබලය ලත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සඳහා වූ ජාතික රැලිය 100 ක් දිනා ගත් අතර, සාමය සඳහා වූ සමිතියේ මුස්ලිම් සහෝදරත්වය සම්බන්ධ ව්‍යාපාරය 33 ක් දිනා ගන්නා ලදී.[10]

විදේශ සබඳතා

[සංස්කරණය]
වමේ සිට පිළිවලින් දිමිත්‍රි මෙද්විඩෙව් (රුසියානු නියෝජිත), අබ්දෙලාසීස් බුටෙෆ්ලිකා (ඇල්ජීරියාවේ ජනාධිපති), ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව් බුෂ් (එක්සත් ජනපද ජනාධිපති) සහ යසුඕ ෆුකුඩා (ජපානයේ අගමැති)

ඇල්ජීරියාව යුරෝපා සංගමයේ යුරෝපීය අසල්වැසි ප්‍රතිපත්තියට (ENP) ඇතුළත් වන අතර එය යුරෝපා සංගමය සහ එහි අසල්වැසියන් සමීප කරවීම අරමුණු කරයි. දිරි දීමනා ලබා දීම සහ හොඳම කාර්ය සාධනය කරන්නන්ට ත්‍යාග පිරිනැමීම මෙන්ම වේගවත් හා නම්‍යශීලී ආකාරයකින් අරමුදල් පිරිනැමීම 2014 දී බලාත්මක වූ යුරෝපීය අසල්වැසි උපකරණ (ENI) යටින් පවතින ප්‍රධාන මූලධර්ම දෙක වේ. එය යුරෝ බිලියන 15.4 ක අයවැයක් ඇති අතර වැඩසටහන් ගණනාවක් හරහා අරමුදල්වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් සපයයි.

2009 දී ඇල්ජීරියාවේ න්‍යෂ්ටික අත්හදා බැලීම්වලින් විපතට පත් වූවන්ට වන්දි ගෙවීමට ප්‍රංශ රජය එකඟ විය. ආරක්ෂක අමාත්‍ය හර්ව් මොරින් ගෙවීම් පිළිබඳ පනත් කෙටුම්පත ඉදිරිපත් කරමින් කියා සිටියේ "අපේ රට සාමයෙන්, වන්දි ගෙවීමේ ක්‍රමයකට ස්තූතිවන්ත වන පරිදි සාමයෙන් සිටීමට කාලයයි" ලෙසය. ඇල්ජීරියානු නිලධාරීන් සහ ක්‍රියාකාරීන් විශ්වාස කරන්නේ මෙය හොඳ පළමු පියවරක් වන අතර මෙම පියවර පුළුල් වන්දි ගෙවීමක් දිරිමත් කරනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වන බවයි.[11]

බටහිර සහරාව සම්බන්ධයෙන් ඇල්ජීරියාව සහ මොරොක්කෝව අතර ඇති මතගැටුම් 1989 දී නාමිකව පිහිටුවන ලද අරාබි මාග්‍රෙබ් සංගමය දැඩි කිරීමට බාධාවක් වී ඇත. නමුත් එය ඉතා සුළු ප්‍රායෝගික බරක් දරා ඇත.[12] 2021 අගෝස්තු 24 දින, ඇල්ජීරියාව මොරොක්කෝව සමඟ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා බිඳ දැමූ බව නිවේදනය කළේය.[13]

යුදබලය

[සංස්කරණය]
ඇල්ජීරියාවේ සැලසුම් කර එකලස් කරන ලද ඩිජෙබෙල් චෙනූවා පන්තියේ කොර්වෙට් යාත්‍රාවක්

ඇල්ජීරියාවේ හමුදාව මහජන ජාතික හමුදාව (ANP), ඇල්ජීරියානු ජාතික නාවික හමුදාව (MRA) සහ ඇල්ජීරියානු ගුවන් හමුදාව (QJJ) සහ භෞමික ගුවන් ආරක්ෂක බලකායන්ගෙන් සමන්විත වේ.[14] එය ඇල්ජීරියානු නිදහස් යුද්ධයේ (1954-62) ප්‍රංශ යටත් විජිත ආක්‍රමණයට එරෙහිව සටන් කළ ජාතිකවාදී ජාතික විමුක්ති පෙරමුණේ සන්නද්ධ අංශය වන ජාතික විමුක්ති හමුදාවේ (ALN) සෘජු අනුප්‍රාප්තිකයා වේ.

මුළු හමුදා සාමාජිකයින්ට ක්‍රියාකාරී 147,000 ක්, සංචිත 150,000 ක් සහ පැරාමිලිටරි කාර්ය මණ්ඩලය 187,000 ක් (2008 ඇස්තමේන්තුව) ඇතුළත් වේ.[15] වයස අවුරුදු 19-30 අතර පිරිමින් සඳහා, මුළු මාස ​​12 සඳහා හමුදාවේ සේවය කිරීම අනිවාර්ය වේ.[16] මිලිටරි වියදම් 2012 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් (GDP) 4.3%ක් විය.[17] ඇල්ජීරියාවට අප්‍රිකාවේ විශාලතම ආරක්ෂක අයවැය (ඩොලර් බිලියන 10) සහිත උතුරු අප්‍රිකාවේ දෙවන විශාලතම හමුදාව වේ.[18] ඇල්ජීරියාවේ ආයුධ බොහොමයක් ආනයනය කරනු ලබන්නේ රුසියාවෙන් වන අතර ඔවුන් සමඟ සමීප මිත්‍රයෙකු වේ.[19][20]

2007 දී ඇල්ජීරියානු ගුවන් හමුදාව ඩොලර් බිලියන 1.9 ක ඇස්තමේන්තුගත වියදමකින් MiG-29SMT යානා 49 ක් සහ MiG-29UBT යානා 6 ක් මිලදී ගැනීමට රුසියාව සමඟ ගිවිසුමක් අත්සන් කළේය. රුසියාව ඇල්ජීරියාව සඳහා 636 වර්ගයේ ඩීසල් සබ්මැරීන දෙකක් ද ඉදිකරමින් සිටී.[21]

මානව හිමිකම්

[සංස්කරණය]

ඒක්සත් ජනපද රජය විසින් අරමුදල් සපයන ලද ෆ්‍රීඩම් හවුස් විසින් ඇල්ජීරියාව 1989, 1990 සහ 1991 වසර වල "අර්ධ වශයෙන් නිදහස්" ලෙස ලේබල් කරන ලද අතර 1972 දී එවැනි ශ්‍රේණිගත කිරීම් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට පටන් ගත් දා සිට ඉහත අවුරුදුවල හැර "නිදහස් නොවන" රටක් ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත.[22] 2016 දෙසැම්බරයේදී, ඇල්ජීරියාවේ මාධ්‍ය නිදහස උල්ලංඝනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් යුරෝ-මධ්‍යධරණී මානව හිමිකම් නිරීක්ෂකයා වාර්තාවක් නිකුත් කළේය. එය පැහැදිලි කළේ ඇල්ජීරියානු රජය මාධ්‍ය නිදහසට සීමා පැනවූ බවයි; ප්‍රකාශනය සහ සාමකාමී පෙළපාලි, විරෝධතා සහ රැස්වීමට ඇති අයිතිය මෙන්ම මාධ්‍ය සහ වෙබ් අඩවි තීව්‍ර කරන ලද වාරණ පනවනු ලබයි. මාධ්‍යවේදීන් සහ ක්‍රියාකාරීන් පාලක රජය විවේචනය කිරීම හේතුවෙන් ඇතැම් මාධ්‍ය ආයතනවල බලපත්‍ර අවලංගු කර ඇත.[23]

බොහෝ නායකයින් සිරගත කර විරෝධතා මර්දනය කරමින් ස්වාධීන සහ ස්වාධීන වෘත්තීය සමිති රජයෙන් නිරන්තර හිරිහැරවලට මුහුන දෙයි. 2016 දී, 2010-2012 ඇල්ජීරියානු විරෝධතාවලට සම්බන්ධ වූ වෘත්තීය සමිති ගණනාවක් රජය විසින් ලියාපදිංචි කර ඇත.[24][25][26]

ඇල්ජීරියාවේ සමලිංගිකත්වය නීති විරෝධීයි.[27] ප්‍රසිද්ධියේ සමලිංගික හැසිරීම වසර දෙකක සිර දඬුවමකට යටත් වේ.[28] එසේ තිබියදීත්, 2019 දී බීබීසී ප්‍රවෘත්ති අරාබි-අරාබි බැරෝමීටරය විසින් කරන ලද සමීක්ෂණයට අනුව ඇල්ජීරියානුවන්ගෙන් 26% ක් පමණ සිතන්නේ සමලිංගිකත්වය පිළිගත යුතු බවයි. සමීක්ෂණය පවත්වන ලද අනෙකුත් අරාබි රටවලට සාපේක්ෂව ඇල්ජීරියාව විශාලතම LGBT පිළිගැනීමක් පෙන්නුම් කරයි.[29]

හියුමන් රයිට්ස් වොච් විසින් ඇල්ජීරියානු බලධාරීන් කොවිඩ්-19 වසංගතය, රට තුළ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ගැති ව්‍යාපාර සහ විරෝධතා වැළැක්වීම සඳහා නිදහසට කරුණක් ලෙස භාවිතා කරන බවට චෝදනා කර ඇති අතර, එය සමාජ දුරස්ථභාවයේ කොටසක් ලෙස තරුණයින් අත්අඩංගුවට ගැනීමට හේතු වේ.[30]

පරිපාලන අංශ

[සංස්කරණය]

ඇල්ජීරියාව පළාත් 58 (විලයා), දිස්ත්‍රික්ක 553 (ඩයිරාස්)[31] සහ මහ නගර සභා 1,541 (බලදියා) ලෙස බෙදා ඇත. සෑම පළාතක්ම, දිස්ත්‍රික්කයක් සහ මහ නගර සභාවක් එහි ආසනය අනුව නම් කර ඇත, එය සාමාන්‍යයෙන් විශාලතම නගරය වේ.

නිදහසින් පසු පරිපාලන අංශ කිහිප වතාවක් වෙනස් වී ඇත. නව පළාත් හඳුන්වාදීමේදී පැරණි පළාත් සංඛ්‍යා තබා ඇති බැවින් අකාරාදී නොවන අනුපිළිවෙලයි. ඔවුන්ගේ නිල අංක සමඟ, දැනට (1983 සිට)[32]

# විලයා ඉඩ ප්‍රමාණය (km2) ජනගහණය සිතියම # විලයා ඉඩ ප්‍රමාණය (km2) ජනගහණය
1 අද්රාර් 402,197 439,700
30 ඕවර්ග්ලා 211,980 552,539
2 ක්ලෙෆ් 4,975 1,013,718 31 ඔරාන් 2,114 1,584,607
3 ලාගුවාට් 25,057 477,328 32 එල් බයාද් 78,870 262,187
4 ඕම් එල් බෝගි 6,768 644,364 33 ඉලිසි 285,000 54,490
5 බට්නා 12,192 1,128,030 34 බෝර්ඩ්ජ් බු අර්රෙරිඩ්ජ් 4,115 634,396
6 බෙජායා 3,268 915,835 35 බූමර්ඩෙස් 1,591 795,019
7 බිස්ක්රා 20,986 730,262 36 එල් ටැරෙෆ් 3,339 411,783
8 බෙචාර් 161,400 274,866 37 ටින්ඩෝෆ් 58,193 159,000
9 බ්ලිඩා 1,696 1,009,892 38 ටිස්සම්සිල්ට් 3,152 296,366
10 බූයිරා 4,439 694,750 39 එල් ඕඩ් 54,573 673,934
11 තමන්රාසෙට් 556,200 198,691 40 ඛෙන්චෙලා 9,811 384,268
12 ටෙබෙස්සා 14,227 657,227 41 සූක් අහ්රස් 4,541 440,299
13 ට්ලෙම්සෙන් 9,061 945,525 42 තිපාසා 2,166 617,661
14 ටියරෙට් 20,673 842,060 43 මිලා 9,375 768,419
15 ටිසි ඔඋසො 3,568 1,119,646 44 අයින් ඩෙෆ්ලා 4,897 771,890
16 ඇල්ජියර්ස් 273 2,947,461 45 නාම 29,950 209,470
17 ඩිජෙල්ෆා 66,415 1,223,223 46 අයින් ටෙමූචන්ට් 2,376 384,565
18 ජිජෙල් 2,577 634,412 47 ගාර්ඩයියා 86,105 375,988
19 සෙටිෆ් 6,504 1,496,150 48 රිලිසාන් 4,870 733,060
20 සයිඩා 6,764 328,685 49 එල් එම්'ගායර් 8,835 162,267
21 ස්කික්ඩා 4,026 904,195 50 එල් මේනියා 62,215 57,276
22 සිඩි බෙල් ඇබේස් 9,150 603,369 51 ඕල්ඩ් ඩිජෙල්ලාල් 11,410 174,219
23 අන්නාබා 1,439 640,050 52 බෝර්ඩ්ජ් බඩ්ජි මොක්තාර් 120,026 16,437
24 ගුවෙල්මා 4,101 482,261 53 බෙනි ඇබේස් 101,350 50,163
25 කොන්ස්ටන්ටයින් 2,187 943,112 54 ටිමිමූන් 65,203 122,019
26 මෙඩියා 8,866 830,943 55 ටග්ගෝර්ට් 17,428 247,221
27 මොස්ටගානෙම් 2,269 746,947 56 ජැනට් 86,185 17,618
28 එම්සිලා 18,718 991,846 57 ඉන් සලාහ් 131,220 50,392
29 මස්කාරා 5,941 780,959 58 ඉන් ගුසාම් 88,126 11,202

යොමු කිරීම්

[සංස්කරණය]
  1. ^ "What's happening in Algeria… is it the "Arab spring"? (فراس صليبا)". Lebanese Forces Official Website (ඇමෙරිකානු ඉංග්‍රීසි බසින්). 12 April 2019. සම්ප්‍රවේශය 12 July 2021.
  2. ^ "Algeria – Country Profile – Nations Online Project". nationsonline.org. සම්ප්‍රවේශය 12 July 2021.
  3. ^ "Still waiting for real democracy". The Economist. 12 May 2012. 3 January 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 16 January 2013.
  4. ^ "The president and the police". The Economist. 4 May 2010. 4 January 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 16 January 2013.
  5. ^ Michaelson, Ruth (3 April 2019). "Algeria's president Abdelaziz Bouteflika resigns after 20 years". The Guardian.
  6. ^ "Algeria election: Fresh protests as Tebboune replaces Bouteflika". BBC News (බ්‍රිතාන්‍ය ඉංග්‍රීසි බසින්). 13 December 2019. සම්ප්‍රවේශය 10 February 2021.
  7. ^ Articles: 85, 87, 77, 78 and 79 of the Algerian constitution Algerian government. "Constitution". 22 April 2012 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 25 September 2011.
  8. ^ "Algeria". Freedom in the World 2013. Freedom House. 23 March 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 8 March 2013.
  9. ^ Article 42 of the Algerian constitution – Algerian Government. "Algerian constitution الحـقــوق والحــرّيـات". 14 September 2012 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 25 September 2011.
  10. ^ "IPU PARLINE database: ALGERIA (Al-Majlis Al-Chaabi Al-Watani), Full text". archive.ipu.org. සම්ප්‍රවේශය 10 February 2021.
  11. ^ "France offers compensation to victims sickened by nuclear tests". 4 November 2016 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 3 November 2016.
  12. ^ "Bin Ali calls for reactivating Arab Maghreb Union, Tunisia-Maghreb, Politics". ArabicNews.com. 19 February 1999. 25 November 2001 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී. සම්ප්‍රවේශය 4 April 2006.
  13. ^ "Algeria stops gas supplies to Spain via Morocco, as diplomatic row with Rabat intensifies". Upstream. 2 November 2021.
  14. ^ "Algeria". The World Factbook (2026 ed.). Central Intelligence Agency. සම්ප්‍රවේශය 24 December 2013. (Archived 2013 edition)
  15. ^ Hackett, James, ed. (5 February 2008). The Military Balance 2008. International Institute for Strategic Studies. Europa. ISBN 978-1-85743-461-3. 25 July 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 16 July 2008.
  16. ^ "Loi 14-06 relative au service national", JORADP 48, August, 10th 2014
  17. ^ "Algeria". The World Factbook (2026 ed.). Central Intelligence Agency. සම්ප්‍රවේශය 24 December 2013. (Archived 2013 edition)
  18. ^ "Algeria buying military equipment". United Press International. 13 November 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 24 December 2013.
  19. ^ "Algeria buying military equipment". United Press International. 13 November 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 24 December 2013.
  20. ^ "The Nuclear Vault: The Algerian Nuclear Problem". Gwu.edu. 2 March 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 14 March 2013.
  21. ^ "Venezuela's Chavez To Finalise Russian Submarines Deal". Agence France-Presse. 14 June 2007. 12 February 2015 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 31 August 2011.
  22. ^ "Freedom in the World". Freedom House. 27 January 2013 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 19 January 2013.
  23. ^ Monitor, Euro-Med (December 2016). "Algeria must stop crushing dissent by imprisoning journalists and activists". Euro-Mediterranean (ඉංග්‍රීසි බසින්). 2 February 2017 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 21 May 2017.
  24. ^ Izouaouen, Noreddine (4 December 2017). "Algérie : Dissolution du Snateg, le secrétaire général conteste". Maghreb Emergent (ප්‍රංශ බසින්). 15 March 2018 දින මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂණය කරන ලදී.
  25. ^ "Le Snategs dénonce et décide de porter plainte | Le Matin d'Algérie". Le Matin d'Algérie (ප්‍රංශ බසින්). 15 March 2018 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 15 March 2018.
  26. ^ "Algérie : Les droits des travailleurs bafoués" (ප්‍රංශ බසින්). Human Rights Watch. 27 May 2014. 21 April 2017 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 15 March 2018.
  27. ^ "Here are the 10 countries where homosexuality may be punished by death". The Washington Post. 16 June 2016. 11 November 2016 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත. සම්ප්‍රවේශය 21 May 2017.
  28. ^ "2010 Human Rights Report: Algeria". US Department of State. සම්ප්‍රවේශය 24 June 2017.
  29. ^ "Are Arabs turning their backs on religion?" (බ්‍රිතාන්‍ය ඉංග්‍රීසි බසින්). 24 June 2019. සම්ප්‍රවේශය 17 July 2021.
  30. ^ "During Pandemic, Algeria Tightens Vise on Protest Movement". Human Rights Watch. 29 April 2020. සම්ප්‍රවේශය 29 April 2020.
  31. ^ "Wildfire Management Policies in Algeria: Present and Future Needs1,2" (PDF). 4 May 2017 දින පැවති මුල් පිටපත වෙතින් සංරක්ෂිත පිටපත (PDF).
  32. ^ "Algeria". The World Factbook (2026 ed.). Central Intelligence Agency. සම්ප්‍රවේශය 24 December 2013. (Archived 2013 edition)
"https://si.wikipedia.org/w/index.php?title=ඇල්ජීරියාවේ_රජය_සහ_දේශපාලනය&oldid=735604" වෙතින් සම්ප්‍රවේශනය කෙරිණි